Op 18 maart 2004 is de 24^e ronde van de interne competitie gespeeld. Er werden acht partijen gespeeld waaronder enkele topontmoetingen. Voorts viel aan Gijsbert Wolvers de eer te beurt om de loting voor de halve finale van de bekercompetitie te mogen verrichten. De uitkomst van deze loting is elders op deze website te vinden, maar hier kan al wel verklapt worden dat de finale van het afgelopen jaar nu een halve finalewedstrijd wordt.

De eerste partij waarvan verslag wordt gedaan is de ontmoeting tussen koploper Willem Frouws met zwart tegen clubkampioen Erwin Greven. Het werd een Weense partij, een favoriete opening van Erwin, waarin de koploper al vroeg blijk gaf van een lacune in zijn openingskennis. Hij ging in op complicaties op de koningsvleugel die Erwin hem opzettelijk voorgeschoteld had. Een schaakje met de dame op h4 werd door Erwin geblokt met g3 waarna Willem die pion met zijn paard sloeg. Erwin vervolgde met Pf3 en viel de dame aan waarop deze naar h5 werd teruggetrokken. Nemen van het paard op g3 was nog steeds onmogelijk vanwege de toren op h1 die zou blijven hangen. Maar Erwin had beter! Hij nam met zijn paard van c3 een zwarte pion op d5 en dreigde aldus Pc7+ met torenwinst. De hieruit resulterende problemen kwam Willem niet meer te boven en rond de 15^e zet moest hij de vlag strijken. Erwin deed aldus zeer goede zaken in de strijd om de koppositie en het verdedigen van zijn titel, temeer omdat besloten is de partij die Erwin dit seizoen tegen Bert Meester heeft verloren, uit de competitie te schrappen. Reden: Bert heeft slechts één keer meegespeeld en deze partij vormt daardoor een soort van competitievervalsing. Gevolg: Erwin klimt naar de tweede plaats op de ranglijst met nog slechts enkele punten achterstand op de nummer een.

Frits Wilbrink speelde met wit tegen André Schols. Zoals gewoonlijk speelde André de Pirc en het werd een evenwichtige partij van beide zijden die uitmondde in een eindspel met aanvankelijk twee paarden en een gelijk aantal pionnen voor beiden. De pionnenstructuur van André vertoonde een iets gezonder beeld dan die van Frits, maar remise leek de voor de hand liggende uitslag. Toen Frits enige tijd later een paardruil aanbood, had hij zich verkeken op de mogelijkheden van André. Deze ging op de ruil in en verorberde daarna meteen een pion van Frits. Nu was de remise niet meer zo voor de hand liggend. Maar, onze remisekampioen zou onze remisekampioen niet zijn als hij de problemen die André hem daarna voorschotelde niet op onberispelijke wijze had weten op te lossen. Frits wist, balancerend op de rand van de afgrond, het evenwicht te bewaren en te voorkomen dat hij naar beneden zou storten. Laat op de avond rookten beide heren een vredespijp en deelden zij het punt.

Harm Schoten met wit werd door Frans van den Berg getrakteerd op een Nimzo-Indiër met Lg5. Harm pakte de partij voorzichtig aan en liet zich door Frans niet doldraaien. Sterker nog, Harm begon langzaam de druk op Frans op te voeren en kreeg na een afruil in het centrum de beschikking over een goed ondersteunde vrije d-pion waar Frans zijn handen vol aan had, te vol. Harm hield de pion goed gedekt en rukte ermee op naar de zesde rij. Daar aangekomen dreigde de pion naar de zevende rij op te rukken waarna Frans alleen door middel van het opgeven van materiaal de pion had kunnen afstoppen. Dat liet Frans zich niet meer uitleggen en hij gaf de partij op, verzuchtend: "Dat is lang geleden dat ik zo van het bord ben gedrukt!" Harm kan deze opmerking als een compliment aan zijn adres in zijn zak steken.

Gijsbert Wolvers speelde met wit tegen Carlo Buijvoets. Na een e4-opening koos Carlo voor de Franse verdediging en Gijsbert probeerde vervolgens met zijn derde zet, Pc3, de Winawer-variant op het bord te krijgen. Die was er gekomen als Carlo voortgezet had met Lb4, maar hij koos voor Pf6 in de hoop op de scherpe McCutcheon-variant. De teleurstelling van Carlo was dan ook groot toen Gijsbert daarop overging tot de afruilvariant, een opening die onder veel Frans-spelers niet echt geliefd is door het vlakke spel dat eruit voortvloeit. Dat bleek ook in deze partij. De tandenloze wolf ruilde wat er te ruilen was en de allerminst enerverende partij eindigde op de 29^e zet in een vredesakkoord. Carlo verzuchtte na de partij dat hij deze uitkomst al op de vierde zet voorzien had, maar Gijsbert was tevreden met het resultaat nadat hij zich in de opening moreel verliezer had gevoeld omdat hij de door Carlo gezochte McCutcheon-variant niet kende.

Arie van Veen kreeg van Johan van Ommen de Caro Kann voorgeschoteld. Johan stelde vervolgens de rokade te lang uit en werd daarvoor door Arie op fraaie wijze afgestraft. Deze joeg de zwarte koning op met een paard en won daarmee al vroeg een toren en twintig zetten later de partij.

Frank Nelemans speelde natuurlijk 1. Pf3 met wit tegen Frank London en deze antwoordde met f5 waarna er een Hollandse partij op het bord kwam. De Neel stuurde vervolgens zijn h-pion met formule-1 snelheid naar h6 waar deze al op de zesde zet (!) was aanbeland. Toen De Neel zijn zwartveldige loper daarna liet afruilen werd hij "weak on the dark squares". Echter, creatief als altijd en met het adagium "een dag niet geofferd is een dag niet geleefd", offerde hij een stuk voor drie pionnen. Maar het loperpaar van zwart bleek in het vervolg te sterk. Het achtervolgde de dame met succes en De Neel kon al vroeg op de avond een nul laten bijschrijven. Wat onze beide naamgenoten restte was... de vaat!

Bram Rook speelde met wit tegen Egbert van Herk. Er kwam een Caro Kann op het bord waarin beide heren elkaar niets toegaven. Na een grootscheepse afruil kwamen Bram en Egbert tot de conclusie dat de stelling niets meer te bieden had en op de 25^e zet werd remise overeengekomen.

Repatriant Harry Mulder speelde met wit tegen nieuwkomer Kees van Es. Kees koos voor een Franse verdediging en Harry besloot tot de doorschuifvariant. Hierin bood Harry aan Kees de gelegenheid om de d-pion en vervolgens ook de e-pion te verorberen. Die d-pion werd door de zwarte dame zonder dralen genomen maar met de e-pion wachtte Kees enkele zetten alvorens hem toch ook maar te nemen. Dat betekende wel dat Harry met actief stukkenspel de ontwikkeling van Kees wist te vertragen en dat Kees met een passieve stelling werd opgezadeld. Met zijn materiele voorsprong van twee pionnen besloot Kees dat de afruil van stukken in zijn voordeel zou werken.

De gefianchetteerde zwartveldige loper had hij reeds afgeruild tegen de loper van Harry en op de 19^e zet bood Kees ook de ruil van een paard aan (zie diagram). Dat had hij beter niet kunnen doen, want in plaats van af te ruilen trakteerde Harry hem op de mokerslag 20. Pf5!! waarmee hij zowel de dame aanviel als mat dreigde. Geen man over boord, want Kees kon het paard nemen met 20. … gxf5 met het idee om 21. Tg3+ te beantwoorden met 21. … Dxg3 waarna Kees in ruil voor zijn dame een toren, een paard en twee pionnen zou overhouden. Harry had dan zeker nog hard moeten werken om een goed resultaat te behalen. Maar na de tekstzet werd Kees getrakteerd op een tweede mokerslag, te weten 21. Lxf5!!. Deze klap kwam Kees niet meer te boven en zijn koning werd in de hoek uitgeteld. Ondanks dit verlies heb ik van Kees toch de indruk gekregen dat hij een zeer verdienstelijk schaker is en, mocht hij besluiten lid te worden van onze club, dat hij een aanwinst vormt waar menigeen zijn tanden op stuk zal bijten.

Carlo Buijvoets