Op 19 februari 2004 werden er voor de interne competitie acht partijen gespeeld en vond tevens de loting plaats voor de tweede ronde van de bekercompetitie. Deze loting was voor Frank London aanleiding om een vrije vertolking te geven van wat columnist en ex-topvoetballer Jan Mulder eens zijn meest erotische televisiefragment had genoemd. Frank nam plaats achter de beker met de ballen en stak er zijn handen in. Licht voorovergebogen en wulps de zaal inkijkend deed hij vervolgens kond van het feit dat het bedoelde fragment op televisie ooit een trekking was die verricht werd door Sophia Loren die in de beschreven houding de ballen in de beker had staan kneden.

Allereerst was er de spannende confrontatie tussen de nummers één en twee van de ranglijst met als inzet de koppositie. Lijstaanvoerder Harm Schoten speelde met wit tegen Willem Frouws. Zoals gebruikelijk opende Harm met d4 en de partij werd een aangenomen damegambiet. Beide spelers stonden lange tijd in het centrum tegen elkaar aan te drukken zonder dat er sprake was van voordeel voor een van hen en het had er dan ook alle schijn van dat remise de uitkomst van de partij zou worden totdat Harm een simpele aanval op zijn paard over het hoofd zag. Hij liet het stuk instaan en Willem profiteerde natuurlijk door het van het bord te slaan. Pardoes stond Harm verloren en hij gaf dan ook kort daarna de partij op. Zo tuimelde Harm van zijn wolk en eindigt hij na deze smadelijke nederlaag niet op de tweede, maar zakt hij door naar de derde stek met, als gevolg van de herwaardering in het Keizersysteem, meteen een fikse achterstand op de nieuwe nummer één, Willem Frouws.

Frits Wilbrink speelde met wit tegen clubkampioen Erwin Greven. In een Siciliaanse partij gaven beide spelers elkaar weinig toe en de partij eindigde in een regelmatige remise. Daarmee komt Frits voorlopig weer mede aan kop in het klassement van de meeste remisepartijen. Maar Frits heeft nog twee afgebroken partijen staan die allebei wel eens in remise konden eindigen en dan staat hij weer fier alleen bovenaan in dit klassement dat hij vorig seizoen onbedreigd op zijn naam wist te schrijven. Hoewel ik regelmatig een beetje plagerig over het remiseklassement schrijf, geeft het wel aan hoe moeilijk het is om Frits te verslaan, taai als hij is en altijd creatief in het verzinnen van oplossingen als hij in de problemen is gekomen. Dus iedereen die Frits aan zijn zegekar weet te binden, mag die overwinning koesteren.

Frans van den Berg met wit ontmoette André Schols en hier kwam een Hollandse partij op het bord. Frans kwam goed uit de startblokken en won al betrekkelijk vroeg een kleine kwaliteit. Om spel te houden offerde André later in de partij een toren voor een stuk en twee pionnen waarna Frans dus een stuk voorstond tegen twee pionnen. Met zijn stuk extra wist Frans de nodige dreigingen op het bord te brengen waarbij André veld g7 constant gedekt moest houden om niet mat te gaan. André speelde een wanhoopszet met een pion in een poging de witte dame van de lange diagonaal richting g7 te verdrijven en het antwoord van Frans op deze zet kostte hem uiteindelijk het halve punt. Frans had de pion probleemloos kunnen verorberen met zijn dame maar koos voor een passieve zet waarna de dreiging uit de stelling was en de partij vlot remise werd gegeven. André mag zijn hand dichtknijpen met dit resultaat. André zelf leverde de volgende bijdrage over deze partij.

Ex-judoka Carlo Buijvoets (we schrijven het jaar des Heren 1964) liet met wit in zijn partij tegen Willem van Diggele zien dat hij de finesses van deze vechtsport nog steeds niet verleerd is. Nadat Willem het koningsgambiet geweigerd had, speelde hij een foutieve vijfde zet. Daarmee bood hij Carlo de kans om met zijn loper in te slaan op f7 en een pion te winnen. Daarna werd Willem in een stevige wurggreep genomen en het was slechts een kwestie van tijd voor hij bij gebrek aan lucht gedwongen zou worden de handdoek te werpen. Willem heeft bijna de hele partij op de zevende en de achtste rij staan manoeuvreren met zijn stukken en de koning. Hij kreeg van Carlo niet de kans zijn torens in het spel te brengen en hij kon ternauwernood de directe dreigingen pareren. Op de twintigste zet won Carlo een tweede pion en nadat hij op de 25^e zet zijn laatste stuk ontwikkeld had terwijl Willem nog steeds klem stond op de achtste rij, klopte Willem snakkend naar adem af.

Frank London speelde met wit tegen Harry Mulder een Siciliaan die overging in het koningsgambiet met een open f-lijn. Frank rokeerde kort en Harry lang om problemen over die f-lijn uit de weg te gaan. Dat mislukte echter nadat Harry een schijnoffer pleegde dat door Frank gepareerd werd met een paard op f7 waardoor Frank een kwaliteit won. Frank moest in het vervolg nog wel secuur spelen om eeuwig schaak te vermijden, maar daarna was de toren sterker dan de loper en kon Frank het punt bijschrijven.

Arie van Veen speelde met wit tegen Egbert van Herk en hier kwam de afruilvariant van het Frans op het bord. Arie nam in de loop van de partij het heft in handen en joeg de koning van Egbert het hele bord over om tenslotte met mat te eindigen.

Rein Takken speelde met wit tegen Bram Rook een tweepaardenspel. Bram trok weer dapper met zijn pionnen ten strijde, maar klaarblijkelijk liet Rein zich hierdoor niet van de wijs brengen want hij sloot de partij winnend af.

Frank Nelemans was oneven en speelde met zwart tegen Sander van Westreenen. Uitslag: 0 - 1.

Carlo Buijvoets