Op 12 februari 2004 werden er voor de interne competitie vijf partijen gespeeld en werd voor de vijfde ronde van de OSBO Competitie een thuiswedstrijd gespeeld door VDS 2. Een verslag van deze externe wedstrijd staat elders op deze website.

De alweer enige tijd ex-lijstaanvoerder Frits Wilbrink speelde met wit tegen de nieuwe lijstaanvoerder Harm Schoten. Deze laatste koos voor de Siciliaanse verdediging met een fianchetto van de witte dameloper. Daardoor kreeg Harm druk op de witte stelling, maar Frits deed weer uitstekend waar hij zeer goed in is: verdedigen, keepen en de reddende zetten vinden. Nadat door een afruil de schwung uit de stelling was verdwenen, eindigde deze partij in een verdiende remise. Met dit resultaat nestelt onze remisekampioen Frits zich op de derde plaats van het remiseklassement met nog één remise achterstand op zowel Hans Hertgers als Frank London. Ik voorspel dat hij dit klassement hernieuwd op zijn naam gaat schrijven! Bovendien handhaaft Frits ook op de normale ranglijst zijn derde plaats en blijft Harm numero uno.

Orang Oetan specialist André Schols speelde met wit deze lijfopening tegen de nummer twee, Willem Frouws. Van deze partij heb ik niet veel gevolgd, maar ik kan mij wel herinneren Willem na een eerdere ontmoeting te hebben horen zeggen dat hij naar deze opening nog eens moest kijken. Of hij dat gedaan heeft is mij niet bekend, maar als hij het gedaan heeft, dan nog niet zorgvuldig genoeg. Hij bleef als favoriet voor deze partij steken op remise. Met een extern spelende Frans van den Berg die op de vierde plaats staat, betekent dit dat van de top vier van de ranglijst niemand het volle aantal Keizerpunten kon incasseren en dat daardoor de top van het klassement ongewijzigd bleef.

Regerend clubkampioen Erwin Greven speelde met wit tegen vice-clubkampioen Carlo Buijvoets. Erwin opende met 1. Pc3 "…om het Frans te vermijden", zoals hij later zei. Daarin proef ik wel de nodige angst bij de clubkampioen. Die angst is hem ongetwijfeld ingeboezemd na een seizoen waarin hij tegen zijn runner up zijn eerste nederlaag te verwerken kreeg in de wintercompetitie, in het bekertoernooi met 2-0 naar huis werd gestuurd en in het snelschaaktoernooi het onderspit moest delven. Deze avond kon Carlo aan die successen geen vervolg toevoegen. Vanaf het begin kwam hij zwaar onder druk te staan en, als Dick Advocaat tot de toeschouwers had behoord, dan was Carlo een geduchte concurrent voor Edwin van der Sar geworden, want hij hield lange tijd het doel schoon. Alle verdedigers stonden goed opgesteld, het muurtje stond goed en, als er al iets door de verdedigingslinies brak, dan liet de keeper zelf niets door zijn vingers glippen. Hij vond steeds de juiste verdedigingszetten tegen de dreigingen van Erwin. Toen Carlo laat op de avond echter meende mooi te kunnen counteren over de rechter flank, bleek hij een slechte vliegende keeper. Hij vergat een paardschaakje van Erwin en prompt stortte de hele verdediging in elkaar. Met een leeg doel was het voor Erwin een koud kunstje om daarna de 1 - 0 in te tikken. Zo kreeg Erwin wat hem toekwam en deed hij daarmee goede zaken in zijn inhaalrace op de top vier van de ranglijst. Hij bracht het verschil met de nummer vier terug van 37 naar 26 punten en dat betekent dat de vierde plaats nu binnen bereik is gekomen. Carlo duikelde door dit resultaat van de achtste naar de tiende plaats en zag zich voorbijgestreefd door Hans Hertgers en Gijsbert Wolvers.

Frank London speelde met wit tegen Gijsbert Wolvers een Siciliaan Grand Prix (1 e4 c5 2 Pc3 Pc6 3 f4). Zoals Frank betaamt speelde hij zijn koning bloot door vervolgens ook zijn g- en h-pion naar het front te sturen. Gijsbert zocht daarna zijn tegenkansen op de damevleugel en opende de a-lijn. Toen Frank een combinatie inzette, dachten beide (!) spelers dat hij daarmee een stuk won, maar na het tellen van de houtjes bleek dat Gijsbert een pion voor stond en een gewonnen stelling had gekregen. Voor Frank reden genoeg om zijn koning om te leggen.

Harry Mulder speelde met wit tegen Arie van Veen. Arie koos voor de Franse verdediging waarop Harry de doorschuifvariant speelde. Het ging geruime tijd gelijk op, maar in de loop van de partij bleek Arie toch beter ingewijd in de geheimen van het Frans. Harry had zich dapper verweerd maar moest uiteindelijk toch capituleren.

Bram Rook trof het lot oneven te zijn en speelde dus tegen Sander van Westreenen. De uitslag van deze partij is niet opgeschreven en doet feitelijk ook niet ter zake gezien de bijzondere status van Sander op onze club. Wel durf ik naar de afloop te gissen: ik houd het erop dat Bram gewonnen heeft.

Carlo Buijvoets