Op 18 december 2003 werd de veertiende ronde van de interne competitie gespeeld. Daarnaast werd op deze avond de vierde en laatste wedstrijd uit de voorronde van de bekercompetitie afgewerkt.

De wedstrijd voor de bekercompetitie ging tussen Willem van Diggele en Bram Rook. In de eerste partij had Willem wit en kwam er een onregelmatige d4-opening op het bord. Zoals we van hem gewend zijn trok Bram weer lustig met zijn pionnen ten strijde en probeerde zo zijn tegenstander onder druk te zetten. Het avontuurlijke spel van Willem leidde er toe dat ook hij zijn pionnen naar het front stuurde en zo kwam er een dynamisch evenwicht tot stand. Ik heb begrepen dat de partij waarschijnlijk tot remise had geleid, ware het niet dat Bram met het speeltempo niet uit de voeten kon, te veel tijd gebruikte en zodoende deze gelijkwaardige strijd toch op de klok verloor. In de tweede partij wilde Bram niet opnieuw door een vallende vlag verrast worden en in die opzet is hij dan ook geslaagd. Dit ging echter wel ten koste van de kwaliteit van zijn spel en zo kon hij ruim voor de vallende vlag de strijd opgeven en had Willem het bekertreffen gewonnen met 2-0.

Voor de interne competitie speelde Ardie van Veen met wit tegen de koploper en remisekampioen Frits Wilbrink. Ardie opende zoals we inmiddels van hem gewend zijn met 1. f4 (Bird). Van deze partij heb ik verder niet al te veel meegekregen, maar wel zag ik in het verloop van de partij enkele keren dat de stelling in evenwicht was. Dat is klaarblijkelijk ook zo gebleven want het resultaat was een voor Ardie zeer verdienstelijke remise.

Middenmoter Frank London speelde tegen de nummer twee Willem Frouws. Ook hier weer een gebruikelijk openingsbeeld voor de met wit spelende Frank: het Koningsgambiet. Willem offerde meteen een pion terug en er ontspon zich een strijd in het centrum. Willem wist de rokade van Frank te verhinderen en hem op te zadelen met twee dubbelpionnen op de c- en de d-lijn. De beginfase van de partij had het volgende verloop: 1.e4 e5 2.f4 exf4 3.Pf3 d5 4.exd5 Pf6 5.Lb5+ Ld7 6.De2+ De7 7.Dxe7+ Lxe7 8.Lxd7+ Pbxd7 9.c4 Pc5 10.Pe5 Pfe4 11.Pc3 Lh4+ 12.Ke2 Lf6 13.d4 Pxc3+ 14.bxc3 (zie foto). Hoewel Frank in deze stelling wat beter lijkt te staan, wist Willem het droog te houden en toen er uit de keuken geluiden klonken die deden vermoeden dat mensen met de vaat bezig waren, besloten beide heren tot remise.

Die vaat was volgens Frank eigenlijk de taak geweest van Erwin Greven die deze avond als eerste zijn partij beëindigd had. Met wit speelde hij tegen Frans van den Berg die weer eens een ongelukkige partij speelde. Achteraf hoorde ik Frans in zichzelf zoiets verzuchten als: "Tegen Erwin speel ik altijd mijn slechtste schaak!" Frans, troost je met de gedachte dat je niet de enige bent die verschrikkelijk veel moeite heeft met Erwin. De uitslag van de partij is hiermee ook al verraden: Erwin won en passeerde Frans op de ranglijst. Erwin zet koers richting de top en staat nu op de vierde plaats. Frans zakte van vier naar vijf.

Hans Hertgers speelde met wit tegen Frank Nelemans. Na een Siciliaanse opening ging de partij helemaal gelijk op en het werd dan ook een regelmatige remise.

Carlo Buijvoets speelde met wit tegen Arie van Veen en dus (we worden wel erg voorspelbaar!) kwam er een Franse opening op het bord. Carlo besloot eens iets anders te spelen dan de doorschuif variant en koos voor de Tarrasch. Na een opening waarin de dame van Carlo enige tijd door twee zwarte paarden werd achterna gezeten, besloot Carlo voor het initiatief, het loperpaar en de vernietiging van de zwarte rokade een kwaliteit te offeren. Arie liet het er niet bij zitten en offerde al vrij snel de kwaliteit terug. In die fase van de strijd had Carlo ergens moeten rokeren, maar hij liet dat na. Na een afwikkeling in het centrum meende Carlo verder op de winst te moeten gaan spelen door een pion op h7 te veroveren. Korte tijd stond hij daadwerkelijk een pion voor, maar nu deed het probleem van de niet gerokeerde koning zich gevoelen. Arie trok het initiatief naar zich toe en Carlo moest alle zeilen bijzetten om zijn toren van h1 in het spel te krijgen. Daarbij ging de veroverde pion weer verloren. Toen Carlo op het punt stond zich neer te leggen bij een remise, zag hij een doodsimpele dreiging van Arie over het hoofd. Hij liet zijn dame pennen door de zwarte toren en kon direct opgeven. Een vroeg kerstcadeautje voor Arie!

André Schols was oneven en mocht derhalve zijn kunsten vertonen aan Sander van Westreenen. André had wit en opende uiteraard met 1. b4. Sander was direct van zijn stuk. Hij liet enkele gaatjes vallen in z'n verdediging, waar André dankbaar gebruik va maakte. Na negen minuten bedenktijd van Sander en vier minuten van André bleek Sander ineens mat te staan.

Carlo Buijvoets