Op 4 december 2003 werd de twaalfde ronde van de interne competitie gespeeld. De competitieleider werd deze avond op een laat moment verrast door de afmelding van Bram Rook. Voor Bram stond deze avond de bekerconfrontatie met Willem van Diggele op het programma en het late moment van afmelden betekende voor Willem dan ook een avondje oneven en schaken tegen Sander van Westreenen. Bovendien speelde hij simultaan tegen Marco Wilbrink die een avondje met zijn vader was meegekomen en aanschoof aan het schaakbord. Hett werd een klinkende 4-0 overwinning voor Willem.

Naast de reguliere partijen voor de interne competitie waren er deze avond twee confrontaties in de voorronde van de Bekercompetitie. In dit kader moesten Erwin Greven en Egbert van Herk het tegen elkaar opnemen. In de eerste partij had Erwin wit en koos Egbert voor de Caro Kann, overigens een veel geziene opening deze avond. Erwin wilde natuurlijk zijn misstap uit de vijfde ronde van de interne competitie, toen hij van Egbert verloor, uitvlakken en trok dan ook nogal fel van leer. Al vroeg op de avond hoorde ik Egbert verzuchten dat hij in die eerste partij kansloos door Erwin opzij was gezet. Verder dus met de tweede partij. Dat werd een gesloten Siciliaan en ook deze partij duurde niet erg lang. Wederom werd Egbert kansloos opzij gezet door Erwin en beide heren konden dan ook al voor tien uur de thuisreis aanvaarden. Erwin bekert verder en Egbert kan al zijn energie richten op de interne competitie.

De tweede confrontatie voor de bekercompetitie ging tussen Hans Hertgers en Chris Plante. In de eerste partij had Chris wit en na een Geweigerd Damegambiet werd hij door Hans probleemloos opgebracht. Over die eerste partij wilde Chris dan ook niet veel meer kwijt. De tweede partij werd vervolgens een spannende confrontatie waarin de kansen keerden en hierover had Chris wel het nodige te melden. Lees hier zijn verslag van die tweede partij.

Op het gevaar af getroffen te worden door de toorn van onze voorzitter leg ik hem twee stellingen voor uit de eindfase van zijn partij hierboven. In de eerste stelling heeft Chris zojuist h5 gespeeld en ik ben ervan overtuigd dat hij, wanneer Hans niet vervolgd had met 37. c6 maar met 37. Lxb3, verzucht had: "Wat kan schaken opeens een rotsport zijn!" Na het vervolg 37. … axb3 38. c6 zie ik niet hoe de witte pionnen nog gestopt kunnen worden.
In het tweede diagram vervolgt Chris in de partij met 39. … Txc6 en voegt daaraan toe: "Die rot klok en -tegenstander." Had hij hier echter 39. … Tc5 gespeeld, dan ben ik ervan overtuigd dat hij zijn tegenstander in geheel andere bewoordingen had bejegend, want na deze zet zie ik niet hoe wit zijn loper (en vervolgens de partij!) nog kan redden. Met andere woorden, ik ben het met Chris eens dat hij aan het eind de winst heeft laten glippen, maar voor hetzelfde geld had hij die winstkans nooit meer gekregen! Desalniettemin, een fraai spektakel met als resultaat dat Hans verder bekert en Chris eruit ligt.

De interne competitie kende deze avond enkele verrassende uitslagen. Beginnen we met de partij tussen de koploper Willem Frouws en Johan van Ommen met zwart. Johan lijkt al geruime tijd uit vorm terwijl Willem fier aan kop gaat met acht gewonnen partijen uit tien. Het ligt dan voor de hand om Willem tot favoriet voor deze partij te bestempelen. Onze tijdnoodkampioen beschikt echter zitvlees van een kaliber waar Willem vooralsnog alleen nog maar van kan dromen! Johan had het weer deze avond. Rustig nadenkend over zijn zetten en daar veel tijd aan bestedend, bracht hij Willem in een Caro Kann tot wanhoop. Enkele keren hoorde ik Willem tijdens de wandeling verzuchten: "Wat denkt hij lang na, zelfs over voor de hand liggende zetten!" Tja, wij kennen dat van Johan en wij weten dat hij dan zijn plannetjes smeedt. Zo kon het dan ook gebeuren dat Johan met nog ongeveer vijf minuten op de klok en nog acht zetten te gaan met twee pionnen voor het eindspel inging.

Willem trachtte de zaken nog even te compliceren maar Johan liet zich niet meer verrassen. Toen Johan nog twee minuten had en nog slechts één zet moest doen, zag Willem het nutteloze van verder spelen in. Hij informeerde nog even bij mij of wij met tijdcontrole na de veertigste zet spelen en toen ik dat bevestigde gaf hij de partij gewonnen. Wat mij betreft dus een verrassing.

André Schols speelde met wit de Orang Oetan tegen de nummer twee Frits Wilbrink. Het was een partij die van beide kanten erg secuur gespeeld moest worden en dat deden beide heren dan ook. De partij eindigde in remise, maar het was zeker geen salonremise. André en Frits hadden elkaar zwaar bevochten maar wilden uiteindelijk niet voor elkaar buigen. Een halfje verloren door Frits zou je zeggen op basis van zijn positie op de ranglijst, maar toch neemt hij door dit resultaat en het verlies van Willem Frouws de eerste plaats weer over.

Gijsbert Wolvers mocht aantreden tegen de nummer drie op de ranglijst, Harm Schoten. Harm lijkt de laatste tijd ook in een uitstekende vorm te steken en ik beschouwde hem als favoriet voor dit treffen. Maar op de heenweg in de auto zei hij al tegen mij dat hij vindt dat Gijsbert een degelijke partij kan spelen en ook een beetje dezelfde stijl heeft als hijzelf. Klonk daar een beetje angst in door of was het realiteitszin? Hoe het ook zij, de partij werd de langstdurende van de avond. Na een Siciliaanse opening koos Gijsbert op een bepaald moment voor de lange rokade en Harm voor de korte. Aanvallen geblazen dus voor beide partijen. Harm leek het eerst in de buurt van de witte koning te komen, maar op de een of andere manier liet hij al zijn pionnen op de damevleugel vastleggen en stonden zijn zware stukken daarachter plotseling niets te doen. Dus ging de aanval over naar Gijsbert. Die liet zijn pionnen niet vastleggen en verschafte zich een kansrijke aanval op de zwarte koning. Nog net op tijd kon Harm echter met zijn torens op de tweede rij binnenkomen. Toen Gijsbert met een paard schaak gaf op de zevende rij verzonk Harm in een diep gepijns alvorens hij die aanvaller met opoffering van zijn dame elimineerde. Vervolgens bleek dat zijn torens op de zevende rij door middel van eeuwig schaak de remise veilig stelden. Maar ook dit was zeker geen salonremise! Zo hadden dus de nummers 1 tot en met drie allemaal een halfje of meer laten liggen en dat bood de achtervolgers kans om dichterbij te komen.

De eerste die van deze kans gebruik maakte, was Frans van den Berg die met zwart in een damepionopening zonder c4 tegen Frank Nelemans het betere van het spel kreeg en materiaal voor kwam. Frank hield nog lang stand, maar Frans liet zich niet van de wijs brengen en laat op de avond incasseerde hij het volle punt. Door de lage klassering van Frank Nelemans op de ranglijst boekte Frans met deze overwinning niet veel terreinwinst op de top drie, maar hij blijft aansluiting houden.

De volgende partij was weer een Caro Kann. Hoe kan het ook anders als Carlo Buijvoets met wit speelt tegen Frank London. Al vele keren eerder hadden beide heren elkaar in deze opening bestreden en meestal was het zetverloop in het begin dan als volgt: 1. e4 c6 2. d4 d5 3. Pc3 dxe4 4. Pxe4 Pf6 5. Pxf6 waarna zwart met een dubbelpion op de f-lijn komt te zitten waar hij echter niet veel nadeel van ondervindt. Na een overwinning tijdens de vorige interne competitie herhaalde de witspeler dit keer zijn aanpak van destijds en speelde 5. Pg5. Ook nu weer bleek dat Frank deze variant niet beheerst, want evenals toen week hij na deze zet meteen af van de theorie. De partij ging verder met: 5. ... Lf5 6. Lc4 e6 7. De2 h6 8. P5f3 Pbd7 9. Lf4 Pb6 10. Lb3 Ld6 11. Lxd6 Dxd6 12. c3 0–0 13. Pe5 a5 14. a4 Pbd5 15. g3 c5 16. dxc5 Dxc5 17. Pgf3 Pxc3 (zie diagram 3) Frank werkt weer aan de verbetering van de kwaliteit van het leven en indachtig zijn motto van de laatste weken ("Een dag niet geofferd is een dag niet geleefd!") doet hij hier een paard in de aanbieding. Direct nemen met bxc3 is natuurlijk fout wegens Dxc3+ en de toren op a1 gaat verloren. Dus heeft wit als enige zet 18.Tc1 Pxe2 Waarschijnlijk overmand door zijn eigen genialiteit koos Frank nu niet voor de beste voortzetting met 18. ... Db4 om na 19. Txc3 Pe4 te spelen, maar gaat hij in op de dameruil met 18. … Pxe2 om er na 19.Txc5± achter te komen dat zijn paard geen veld meer heeft. Dus speelt hij de kamikazezet 19. … Pxg3 waarna hij een paard heeft ingeleverd voor twee pionnen. Aangeslagen door dit mislukte offer speelde Frank het vervolg ook niet vlekkeloos. 20. hxg3 Tfc8 21. Txc8+ Txc8 22. 0–0 Pe4 23. Td1+- g5 24. g4 Lh7 25. Pd4 Kg7? (zie diagram 4) Fout! De dreiging 26. Pxe6 fxe6 27. Lxe6+ met winst van twee pionnen en de kwaliteit wordt niet weerlegd door deze zet. 25. … Td8 was veel beter geweest. Nu haalt wit twee pionnen op met 26. Pxf7! Pc5 26...Kxf7 is natuurlijk weer helemaal fout wegens 27. Lxe6+, maar ook de tekstzet helpt niet. 27. Pxe6+ Pxe6 28. Lxe6 en wit heeft twee pionnen veroverd en staat nu een heel stuk voor. 28. … Tc2 29. b3 Kf6 30. Pd8 Le4 31. Lc4 Ke5 32. Pf7+ Kf4 33. Pxh6 Kf3 34. Ld5 Lxd5 35. Txd5 Tc1+ 36. Kh2 Kxf2 37. Txg5 Tc2 38. Tf5+ Ke1+ 39. Kg3 (zie diagram 5) En in deze hopeloze stelling gaf Frank op. 1–0 Misschien is het een idee voor Frank om zijn motto iets te veranderen en voortaan door het leven te gaan met de leuze: "Een dag niet geofferd is een dag OVERleefd!" Het is maar een ideetje, Frank. Want eerlijk gezegd had je 17^e zet een beter lot verdiend, al was het alleen al voor getoonde moed.

De laatste partij ging tussen Rein Takken met wit en Arie van Veen. Arie koos voor de Franse verdediging en beet zich vervolgens stuk op de taaiheid van Rein die geen krimp gaf. Deze partij eindigde dan ook in een puntendeling.

Carlo Buijvoets