Op 11 september 2003 zijn voor de eerste ronde van de interne competitie van VDS zes partijen gespeeld. Aangezien het de eerste ronde was, werd de indeling bepaald door loting. Deze loting had enkel boeiende partijen tot gevolg.

Clubkampioen Erwin Greven trad met wit tegen Frits Wilbrink aan. Zoals zo vaak koos Frits voor de Franse verdediging waarop Erwin zijn beproefde antwoord hanteerde dat bij weinig Fransspelers bekend is. De partij begon met 1. e4 e6 2. c4 c5. Hoe de partij zich precies ontwikkelde is mij ontgaan, maar wel weet ik dat remisekampioen Frits op de 24^e zet remise aanbood, hetgeen door Erwin werd afgewezen. Luttele zetten later maakte Erwin een foutje door op de 27^e zet c5 te spelen. Enige tijd later pikte ik de partij helemaal op. Toen was er een eindspel ontstaan waarin Erwin over een loper en vier pionnen beschikte en Frits over een paard en 5 pionnen. De pluspion van Frits was een isolani die hij vervolgens spoedig afruilde tegen een meerderheidspion van Erwin op de koningsvleugel. Daarna restte Frits een meerderheid van twee tegen één op de damevleugel en stonden op de koningsvleugel twee pionnen van beide spelers tegenover elkaar. Na een afruil op de damevleugel kreeg Frits daar een prachtige vrijpion en toen Erwin even later nog een pion op de koningsvleugel verloor door een paardvorkje ("Weer zo'n rotpaard!" zal hij ongetwijfeld gedacht hebben.) was de strijd eigenlijk beslist. Maar Frits moest het nog wel doen en hij vond een prachtige oplossing door Erwins koning letterlijk te kooien.

In de diagramstelling is de witte koning opgesloten op de velden a1 en b1. Doordat wit alleen over een loper op de zwarte velden beschikt, is de kooi onaantastbaar en heeft zwart vrij spel met zijn koning en pionnen. Het winstplan voor zwart bestaat nu uit het spelen van de koning naar h5 om vervolgens met h6 en g5 eerst de witte h-pion op te ruimen. Daarna kan zwart de hem resterende pion telkens vanaf een wit veld ondersteund door de koning, laten promoveren. Wit heeft niet beter dan uiteindelijk zijn loper te offeren op de voorlaatste pion van zwart. Als dat gebeurd is, loopt de zwarte koning naar zijn laatste pion, laat hij de witte koning vrij uit zijn kooi en brengt tenslotte de b-pion naar de overkant. Dat alles liet Erwin zich niet meer uitleggen op het bord en in een stelling die bijna identiek is aan de diagramstelling, gaf hij om 00.10 uur bij de 59^e zet op: 0-1.

Carlo Buijvoets trof het lot van de minisimultaan. Hij mocht met wit tegen Sander van Westreenen en Willem Frouws aantreden. Met Sander had hij tot twee keer toe geen moeite, maar Willem bezorgde hem in een koningsgambiet de nodige hoofdbrekens. Nadat Carlo op de 17^e zet had nagelaten met de opstoot e4-e5 de zaak gelijk te trekken, moest hij de druk van Willem weerstaan en ook al had hij een pion minder, zijn stelling was alleszins acceptabel, tot … (zie diagram). Op de 21^e zet vergat hij even op zijn handen te zitten. Carlo had een dreiging van Willem wel gezien en daar in zijn berekeningen ook een passend antwoord op gevonden, maar even speelde hij te snel. Vanuit de diagramstelling volgde: 21. Pf3?? Lxf3 22. Txf3?? De1+ Willem sloeg meteen toe, incasseerde de kwaliteit en de partij. Carlo speelde nog enkele zetten door maar gaf zich op de 26^e zet gewonnen. En dat terwijl Carlo in eerdere berekeningen bedacht had dat 21. Txf4 de juiste zet was. De gambietpion is heroverd en het paard op e3 is zijn steunpunt kwijt. Carlo had op de 22^e zet de zaak nog kunnen redden door Lxe3 te spelen. Maar hij was toen het spoor al helemaal bijster.

De beide Franken mochten het tegen elkaar opnemen, London met wit tegen Nelemans. Het werd een Siciliaanse partij met f4 die door Frank Nelemans origineel behandeld werd. De Neel posteerde twee paarden aan de rand (!) en nam met zijn zware stukken bezit van de g-lijn. Frank L. kende zijn klassiekers -flankaanval beantwoorden met centrumaanval- en hij won twee pionnen. Intussen bleef de g-lijn echter het nodige gevaar voor hem opleveren. Toen de Neel in hoge tijdnood -vijf zetten in twee minuten- een doldrieste actie op die g-lijn ondernam en daarbij materiaal investeerde, was, mede met het oog op de tijd, de partij snel beslist. Hij speelde nog door tot de tijdcontrole die hij kantje boord haalde en gaf daarna direct op.

André Schols speelde met wit natuurlijk zijn geliefde Orang Oetan tegen Frans van den Berg. Frans beantwoordde de eerste zet symmetrisch (dus: 1 b4 b5) hetgeen ondergetekende in een grijs verleden ook menigmaal geprobeerd heeft maar daarmee nooit verder kwam dan remise. Dit keer liep het anders. André had alle stukken op de damevleugel en probeerde met f3 het centrum open te breken. Dat lukte prima, maar de zwarte stukken waren vervolgens veel sneller in staat de witte koning om te brengen. Het resultaat was dus een gevelde Orang Oetan en een punt voor Frans.

Dan werd er op deze avond nog dansles gegeven in het Dorpshuis. Egbert van Herk speelde met wit Weens tegen Chris Plante. Volgens het relaas van Egbert was het een partij waarin hij te vroeg f4 speelde waardoor de diagonaal naar zijn koning open kwam te liggen. Chris draalde niet om de partij te veranderen in een Weense Wals, maar wel een die over Egbert heen walste. Egbert verloor een kwaliteit en probeerde daarna de zaak gesloten te houden. Toen hij het gevoel had dat hij niets meer kon en helemaal klem stond, kwam de verlossing in de vorm van een remiseaanbod van Chris. "Nam ik natuurlijk meteen aan!" waren zijn opgeluchte woorden na het slot van de partij.

Carlo Buijvoets