Voor de interne competitie speelde Koploper Erwin Greven met wit tegen Frits Wilbrink. Frits speelt bijna altijd Frans en Erwin heeft tegenwoordig de afruilvariant op zijn repertoire staan. Het is al meermaals gememoreerd dat deze bestrijding van het Frans een grote remisekans in zich bergt en zo bleek ook deze avond weer. Frits hield de boel achter potdicht toen Erwin met zijn laatste toren op de 7^e rij verscheen en het onvermijdelijke resultaat was remise.
Harm Schoten speelde met wit tegen Chris Plante en met zwart tegen Sander van Westreenen. Harm wist in de minisimultaan een positieve score te behalen maar dat ging niet zonder horten of stoten. Tegen Sander was de uitslag zoals verwacht: winst voor Harm. Maar tegen Chris had hij in een Engelse partij aanmerkelijk meer moeite en na afloop zei hij zelfs dat hij verschrikkelijk gezwijnd had. De uitslag was remise, een onverwacht resultaat in mijn ogen. Harm wist mij nog te melden dat hij altijd veel moeite heeft met Chris en dat was maar weer eens bewezen.
Willem Geurink opende met d4 en Frank London beantwoordde die zet met d5. Hoe de partij zich verder ontwikkelde is mij ontgaan, maar de uitslag is al even verrassend als de vorige: remise. Voor Willem geen slecht resultaat!
Onder het motto "Als de berg niet naar Mozes wil komen gaat Mozes wel naar de berg" koos Egbert van Herk ter bestrijding van de Pirc van Frans van den Berg voor de Oostenrijkse aanval. Dat heeft de Berg geweten. Op voorhand was hier een puntje geteld voor Frans, maar de bestrijdingswijze die Egbert koos legde hem geen windeieren. Hij wist de partij winnend af te sluiten en daarmee Frans op de ranglijst een plaats te laten verliezen. Frans blijft inmiddels ver verwijderd van zijn gebruikelijke vorm.
De laatste partij voor de interne competitie ging tussen Willem van Diggele en Frank Nelemans. Van de opening heb ik niets meegekregen maar van het slot wel. Toen van Frank een loper aangevallen stond meende hij even een tussenschaakje te kunnen geven. Willem hief dit schaak op en bracht tegelijk een matdreiging in de stelling. Daardoor verloor Frank niet alleen een loper, maar tevens de partij.

Voor de bekercompetitie speelden Hans Hertgers en André Schols tegen elkaar. De eerste partij had André wit en hij speelde zijn geliefde Sokolsky (1. b4). Hoe Hans deze opening bestreed is mij ontgaan, maar dat hij het niet goed heeft gedaan blijkt uit het resultaat. André won deze eerste partij.
In de herkansing was het echter André die de nodige steken liet vallen. Op een bepaald moment kwam ik bij hun bord kijken en zag ik dat André niet alleen veel materiaal achterstond, maar bovendien dat Hans een pion had die op promoveren stond. De uitslag laat zich raden en een beslissing volgens het Brussels systeem moest uitkomst brengen.
Het werd een ware thriller waarin André op een gegeven moment dacht dat het met hem gedaan was. In een moment van onoplettendheid speelde hij een onreglementaire zet en liet hij zijn koning in het schaak staan. Een claim van Hans op dat ogenblik zou toegekend moeten worden waarmee Hans de eerste finalist van de bekercompetitie was geweest. Echter, Hans zag het niet en speelde verder. En zoals dat zo vaak gaat, een gemiste kans wordt opgevolgd door de volgende. Hans verloor de partij en André plaatste zich voor de finale.
De andere halve finalewedstrijd ging tussen Arie van Veen en Carlo Buijvoets. Arie speelde de eerste partij met wit en opende met e4 waarop Carlo voor zijn geliefde Franse verdediging koos. Arie wist Carlo in de opening te verrassen met een zet die niet vaak gespeeld wordt en de partij ontwikkelde zich vervolgens redelijk gelijkwaardig. Zoals normaal is in het Frans, had Carlo wat moeite om zijn loper van de witte velden tot ontwikkeling te brengen, maar door de opstelling van Arie lukte hem dat uiteindelijk toch, en wel zo dat de loper op b7 een batterij vormde met de dame op c6, gericht op veld g2. Deze batterij nu, werd Arie noodlottig. Hij overzag even dat het paard op f3 niet mocht wijken en verloor daardoor zijn pion op e5 die dus eigenlijk niet gedekt stond door dat paard. Carlo speelde vervolgens op afruil en dat lukte hem gedeeltelijk. Even later speelde Arie een damezet waarmee hij trachtte e6-e5 uit te lokken. Die pionzet van zwart zou alsnog de partij hebben doen keren omdat dan na Lxf7+ de zwarte dame verloren zou zijn gegaan. Carlo zag de valstrik echter en bood dameruil aan. Arie ontweek de ruil en bleef vervolgens met een gepende loper zitten waar Carlo al zijn materiaal op kon richten. De loper was reddeloos verloren en aangeslagen liet Arie daarop pardoes zijn dame instaan en stond de 1-0 voor Carlo op het scorebord.
In de tweede partij koos Arie voor de Franse verdediging. Hij kwam verzeild in een variant waarvan hij klaarblijkelijk de finesses niet beheerst, want na een massale afruil op de damevleugel kon Carlo met een toren inslaan op f7, g7 en even later ook nog de h-pion winnen. Hij stond toen drie pionnen voor en had daarbij de beschikking over verbonden vrijpionnen op de g- en de h-lijn. Die werden Arie te machtig en hoewel hij de strijd lang wist te rekken, daarbij geholpen door Carlo die risicoloos speelde omdat hij immers aan remise voldoende had, legde Arie op de 60^e zet de koning om en was de tweede finalist bekend.

Carlo Buijvoets