Op donderdagavond 27 maart 2003 werden voor de 24^e ronde van de Wintercompetitie zeven partijen gespeeld. De avond had een wat moeilijke start omdat bleek dat we geen koffie hadden. Dat deed vooral de penningmeester veel pijn: "Op koffie zit de grootste marge!" zo riep hij vertwijfeld uit. Hij was het dan ook die de bridgeclub ertoe wist te brengen ons van koffie te voorzien en zo kon iedereen toch nog zijn cafeïnebehoefte bevredigen en zag de penningmeester zijn kas vollopen. Voorts hoorde ik voor en tijdens de partijen dat er nogal wat gesproken werd over DE KAST. Het fijne weet ik er niet van, maar ik had de indruk dat het ging om een plaat van deze populaire Nederlandse popgroep die bleef hangen. (Voor de jongeren onder ons: vroeger kocht je geen CD's maar grammofoonplaten van vinyl die nogal gevoelig waren voor beschadiging en, eenmaal beschadigd, soms niet tot het eind door speelden omdat een kras de naald steeds in dezelfde groef hield. Daardoor hoorde je dan oneindig hetzelfde deeltje van een nummer herhaald worden!) Verder werd meegedeeld dat Johan van Ommen weer thuis is na een verblijf in het ziekenhuis. Hij is nog niet helemaal hersteld en komt daarom voorlopig nog niet schaken. Tenslotte vond de loting voor de halve finale van de bekercompetitie plaats. Het resultaat daarvan is elders op deze website te vinden.
Willem Geurink moest deze avond aantreden voor de minisimultaan tegen Sander van Westreenen en Rein Takken. Willem wist zijn missie glansrijk met 2-0 af te sluiten.
Egbert van Herk speelde met wit tegen Jan Meeder. Wat er precies fout ging bij Jan heb ik niet meegekregen maar wel dat hij in het middenspel een stuk achter stond. Dat was voor Egbert voldoende om het volle punt te kunnen incasseren.
Frits Wilbrink en André Schols moesten het tegen elkaar opnemen. De partij die in remise eindigde, heb ik niet kunnen volgen maar wel hoorde ik André na de post mortem verzuchten dat hij in alle varianten die geanalyseerd waren, gewonnen had. Had hij misschien toch moeten doorspelen om zijn positie op de ranglijst te verbeteren? Nu blijft hij standvastig op de negende stek en Frits blijft op de vierde plaats staan door dit resultaat.
Het treffen tussen Frans van den Berg en Arie van Veen eindigde eveneens in remise, een voor Arie prima resultaat waarmee hij zich handhaaft op de zevende plaats en het gat met de verliezende nummer zes aanzienlijk verkleind heeft. Frans blijft hem op de achtste plaats op de hielen zitten.
Frank Nelemans kreeg het zwaar tegen Harm Schoten. Harm won een loper en had vervolgens geen moeite om de partij naar zich toe te trekken. Door de remise van Frits, de nummer vier op de ranglijst, wist Harm het gat dat tussen hen gaapte voor een belangrijk deel te dichten.
Willem van Diggele speelde tegen Hans Hertgers. Willem was wat laat gearriveerd omdat hij weer eens een etentje had. In het verleden liet Willem dit soort gelegenheden wel eens volgen door een verliespartij, al dan niet veroorzaakt door de genuttigde alcoholische consumpties tijdens het diner. Vanavond wist hij Hans echter de duimschroeven aan te zetten en de partij naar zich toe te trekken.
Tenslotte de partij van Carlo Buijvoets tegen Frank London met zwart, garant voor een Caro Kann en veelal ook voor een remise. In het verleden speelde Carlo na de standaard openingszetten 1. e4 c6 2. d4 d5 3. Pc3 dxe4 4. Pxe4 Pf6 altijd 5. Pxf6 om Frank maar meteen met een dubbelpion op te zadelen. Die dubbelpion is echter nooit een nadeel gebleken voor zwart en daarom koos Carlo dit keer voor 5. Pg5. Het werd dan ook een heel andere partij waarin Carlo wat sneller tot ontwikkeling kwam dan Frank. Na een vroege afruil van veel materiaal resteerde een eindspel waarin beiden een zwartveldige loper en nog zeven pionnen hadden. De pionnenstructuur van Frank was echter gehavend met een geïsoleerde dubbelpion op de b-lijn, een geïsoleerde pion op de d-lijn en een dubbelpion op de f-lijn terwijl Carlo's pionnenstructuur onaangetast was. Frank bood op de 24^e zet remise aan, net voordat deze situatie bereikt was, maar Carlo meende op basis van zijn betere pionnenstructuur door te moeten spelen. Het werd een langdurig eindspel waarin Carlo eerst op de damevleugel probeerde de zwarte stelling binnen te dringen en dit na twee pogingen opgaf. Vervolgens meende hij zijn vizier op de koningsvleugel te moeten richten en toen hij daar met zijn koning naartoe wandelde, maakte hij de grootste fout van de partij. Spelend op de winst had hij over het hoofd gezien dat hij Frank de kans bood om ten derde male dezelfde stelling op het bord te brengen, waarna een remiseclaim gehonoreerd had moeten worden. Frank bracht met zijn 40^e zet ook dezelfde stelling voor de derde keer op het bord, maar had niet op zijn tellen gepast. Hoewel Frank (en Carlo evenzo, maar die wilde zijn geluk nog beproeven op de koningsvleugel) op dit moment in de partij het gevoel had dat het potremise was, hetgeen Frank duidelijk liet blijken door enkele malen luid te geeuwen, volgde er geen remiseclaim en de partij werd voortgezet. Carlo had daarna meer succes op de koningsvleugel. Na een foute lopermanoeuvre van Frank wist Carlo de koningsvleugel open te breken met enkele secure zetten waar Frank geen verweer tegen had. De witte koning kroop achter de zwarte pionnen en daarna was het pleit snel beslecht. Op de 57^e zet legde Frank zijn koning om. Door deze overwinning klimt Carlo weliswaar naar de 2^e plaats op de ranglijst en dicht hij het gat met de nummer één voor een belangrijk deel, maar Carlo heeft nog twee afgebroken partijen staan waarvan de opbrengst naar verwachting gering zal zijn. Dus de hoge plaats op de ranglijst voor hem is ietwat te rooskleurig.
Epiloog
Een dag later moest Carlo voor De Oppositie, zijn club in Deventer, een externe wedstrijd tegen Almelo spelen. Ook die partij eindigde in een slepend eindspel waarin lange tijd de remisemarge gehandhaafd bleef en Carlo een aanbod van zijn tegenstander ook wilde aannemen maar dat niet mocht van de teamleider. Bij een stand in de wedstrijd van 3½-3½ was de partij van Carlo nog de enige die gaande was. Met zo'n 15 toeschouwers om het bord trok Carlo na 55 zetten ook in die partij aan het langste eind waarmee de overwinning voor De Oppositie een feit was. Carlo was zaterdag zwaar vermoeid en had last van hoofdpijn, mede veroorzaakt door de rijk vloeiende drank na het behalen van zijn tweede overwinning, maar vooral door de twee partijen van meer dan 50 zetten die hij op achtereenvolgende dagen had gespeeld.

Carlo Buijvoets