Op donderdagavond 6 maart 2003 werden voor de 22^e ronde van de Wintercompetitie zes partijen gespeeld. Verder vond de indeling van twee teams plaats die op donderdagavond 13 maart extern moeten spelen. Dat betekent tevens dat de volgende ronde een zeer schamele zal zijn waar het interne partijen betreft. Voorts werd op deze avond geconstateerd dat het Keizer-Systeem, dat voor de indeling en de berekening van de stand in de interne competitie wordt gehanteerd, reeds ten tweede male een onverklaarbare maar voor Frans zeer voordelige puntentoedeling heeft gehanteerd. Dit gebeurde zelfs in die mate, dat erover gedacht wordt om het systeem om te dopen in het Keizer Frans-Systeem. Als ik binnenkort wat meer tijd heb, dan zal ik een poging doen om uit te zoeken wat er precies aan de hand is met het programma en of alles wel klopt. Gevoelsmatig zou je zeggen van niet, maar het is en blijft een vrij ontoegankelijk systeem.
In de interne competitie traden de eerder genoemde Keizer Frans van den Berg en Frits Wilbrink tegen elkaar aan. Frans had wit en speelde het damegambiet. Hij kreeg een lastig paard op b6 en Frits moest trachten dit te verdrijven van zijn voorpost. Op de 16^e zet vond Frans het welletjes (Had hij de smaak van vorige week te pakken en wilde hij weer vroeg naar huis???) en bood hij remise aan. Dit werd door Frits geweigerd. Lang zou het echter niet meer duren, want op de 21^e zet werd alsnog de vrede getekend.
Rein Takken (wit) en Willem van Diggele begonnen hun partij met iets dat op de Franse Verdediging lijkt maar reeds op de 2^e zet wist Rein alle gangbare theorie van deze opening te omzeilen. Dit legde hem geen windeieren, want al vroeg in de partij kwam Rein een kwaliteit voor te staan (of was het een offer van Willem?). Desalniettemin wist Rein het materiele voordeel niet in winst om te zetten. Het werd de tweede partij die eindigde in een puntendeling.
Een bestuurlijk onderonsje vond plaats tussen Chris Plante en Willem "Houdini" Geurink. In het tweepaardenspel hielden deze beide heren de stelling lang in evenwicht en alles wees erop dat ook hier een remise tot stand zou komen. Die verwachting sloeg echter om toen Willem, in een eindspel met elk een loper (van ongelijke kleur), een paard en ettelijke pionnen, zijn paard liet pennen waardoor het verloren ging. "Gewonnen voor Chris." dacht ik op dat moment, maar Willem zou zijn bijnaam weer eer aandoen. Hij wist met zijn pionnenspel Chris te dwingen tot de opgave van een stuk, waarna alsnog de vrede getekend werd.
André Schols met wit staat garant voor de Orang Oetang, een opening waar Frank Nelemans mee geconfronteerd werd. André kreeg het initiatief maar Frank wist lange tijd het materiele evenwicht in stand te houden. Uiteindelijk bezweek hij toch onder de druk en leverde eerst één en later nog een tweede pion in. Voor André was dat genoeg om de winst veilig te stellen.
Arie van Veen speelde 1. e4 tegen Frank London en kon dus de Caro Kann verwachten. Het werd een lange positionele strijd waarin Frank enig ruimteoverwicht en initiatief kreeg. Arie wist echter de boel dicht te houden en de partij eindigde tegen halféén in remise. Frank was niet helemaal tevreden met deze prestatie maar Arie des te meer.
De laatste partij die beslist werd was die tussen koploper Erwin Greven (wit) en Carlo Buijvoets. Ook hier kwam de Franse Verdediging op het bord en Erwin koos voor de afruilvariant waarvan ik eerder eens schreef dat deze een hoog remisegehalte heeft. Dat was ook de door mij verwachte uitkomst tot het moment dat Erwin teveel risico nam en daarbij een finesse in de zwarte verdediging over het hoofd zag. Hij liet één van zijn torens opsluiten en moest de kwaliteit inleveren. Daarna volgde een geforceerde afruil van enkele stukken, wilde Erwin niet ook nog een pion verliezen. Vervolgens gingen de beide dames ook al snel terug in de doos waarna een eindspel resteerde van een paard en een loper met zeven pionnen tegen een toren en een paard met zeven pionnen. De open e-lijn was in bezit van de zwarte toren, maar Erwin wist alle mogelijkheden voor zwart om zijn stelling binnen te dringen lang te blokkeren. Het zwarte paard ondernam eerst een vruchteloze poging op de koningsvleugel om het witte bastion te slechten. Toen het zinloze van deze poging onderkend werd sprong het paard met rasse schreden naar de damevleugel om daar een pionnenopmars te ondersteunen. Na deze switch was het snel gedaan met Erwin. Een pionzet op de damevleugel ondermijnde de witte pionnenstructuur waardoor de zwarte stukken vrij spel zouden krijgen. Dit deed Erwin inzien dat verder strijden vergeefs was en kort na halféén gaf hij zich gewonnen. Zo ging het vorige week gewonnen terrein voor de koploper een week later alweer verloren.

Carlo Buijvoets