Op donderdagavond 13 februari werden voor de interne competitie vier partijen gespeeld en was er verder een externe wedstrijd van VDS 2 tegen Schaakstad Apeldoorn 7. De competitieleider was na twee weken afwezigheid weer op zijn post en moest na binnenkomst vaststellen dat hij bij de indeling voor de interne competitie geen rekening had gehouden met de externe wedstrijd. Dat betekende dat hij handmatig de indeling moest aanpassen terwijl hij gewend is om dit door de computer te laten doen. Dat betekende voor hem even stressen voor aanvang van zijn partij. Het kwam echter allemaal redelijk goed en tegen kwart over acht konden de klokken in werking worden gesteld.
In de interne competitie moesten Frank Nelemans en Chris Plante het tegen elkaar opnemen nadat ze drie weken eerder ook al tegenover elkaar hadden gezeten. Toen werd het een partij waarvan Frank achteraf opmerkte dat de eerste tien zetten allemaal een vraagteken verdienden en dat de uitslag toen terecht remise was geworden vanwege het slechte spel van beiden. Dit keer werd het een korte partij die Frank de winst bracht, ik dacht al tegen negen uur.
Frank London speelde tegen Egbert van Herk. Hoewel Egbert dit seizoen in een goede vorm steekt, was Frank toch een maatje te groot voor hem en Frank kon dan ook weer een puntje bijschrijven.
Rein Takken was ingedeeld tegen Johan van Ommen en ook aan dit bord kon geen verrassing worden genoteerd. Johan schoof de partij soeverein naar winst en had vandaag ruim voldoende aan de hem beschikbare tijd.
Verder was er een 3-0 uitslag te vinden op het wedstrijdformulier. Het betrof de ontmoeting tussen Frans van den Berg en Sander van Westreenen. Het ingevulde resultaat moet ongetwijfeld toegeschreven worden aan het opbouwen van zelfvertrouwen door Frans, die na drie eerdere nullen deze week voor het eerst een half punt scoorde in de externe competitie.
Dan was er tenslotte de subtopper tussen Frits Wilbrink en Carlo Buijvoets. Frits probeerde met wit tegen de Franse verdediging van Carlo de Tarrasch-variant met 3. Pd2 maar dat bekwam hem niet erg goed. Na een matig gespeelde opening kwam zijn koning zwaar onder druk te staan en slechts ternauwernood wist hij alle dreigingen af te wenden. Toen hij echter dacht dameruil af te kunnen dwingen kwam hij bedrogen uit. De zet die hij speelde was ronduit een blunder en kostte simpel de kwaliteit. Op dat moment stond Carlo eigenlijk gewonnen, maar evenals tegen Schaakstad eerder die week wist hij de juiste weg naar de winst nu weer niet te vinden. Nadat Frits een zet had gespeeld die een kwaliteit terug leek te winnen maar die hem in feite gewoon een pion had moeten kosten, raakte Carlo in verwarring en dacht hij eerst rustig de dame weg te kunnen jagen (zie diagram).

Stelling na 28. Lb4?

Vanuit de diagramstelling volgde 28. .. Tf6? (jaagt de dame naar een veel beter veld omdat wit nu na een eventueel Lxf8 mat-in-één dreigt met Dxg7) 29. Dd7 Txf4 30. Dxc7 Txf3 31. gxf3 Dxf3+ 31. Kg1 Df2+ en vanwege eeuwig schaak voor zwart werd hier de vrede getekend. Echter, had zwart vanuit de diagramstelling direct 28. .. Txf4 gespeeld, dan had hij gewoon een pion gewonnen. Na 29. De7 Txf3 zijn beide torens taboe voor wit. (30. Lxf8 faalt op Dxe1# en 30. gxf3 faalt op Dh2#) Wit heeft niets beters dan 30. Dxc7 T3f7 en de dame moet eerst wijken en voordat de kwaliteit genomen kan worden moet ook de toren van f1 in veiligheid gebracht worden waardoor zwart voldoende tijd krijgt om zijn kwaliteit te redden en gewonnen blijft staan. Maar, zoals gezegd, de partij eindigde in remise.

Als gevolg van mijn inspannende partij tegen Frits heb ik van de externe wedstrijd weinig kunnen volgen. Ik kan dan ook niet anders dan verwijzen naar onderstaande tabel voor de individuele resultaten in die wedstrijd.
Carlo Buijvoets