Op donderdagavond 23 januari werden voor de interne competitie zes partijen gespeeld en voor de tweede ronde van het Bekertoernooi werd één wedstrijd afgewerkt.
In de interne competitie speelde Sander van Westreenen tegen Jan Meeder. Jan won zijn reguliere partij, maar later op de avond was er ook gejuich van Sander te horen. "Ik heb eindelijk weer eens gewonnen." riep hij uit nadat Jan een tweede partij opgegeven had. Gefeliciteerd Sander.
Frits Wilbrink moest het opnemen tegen Willem Geurink, zijn angstgegner. Gedurende de partij offerde Willem een paard voor twee pionnen en kreeg daardoor een prettige stelling. Echter, door een blunder van Willem waarmee hij een stuk verloor, kreeg Frits het deze avond niet al te moeilijk en kon hij eindelijk weer eens een vol punt tegen Willem noteren.
Arie van Veen nam in zijn partij tegen Harm Schoten het initiatief met een pionnenstorm op de koningsvleugel. Harm verdedigde zich secuur en na de nodige verwikkelingen restte een eindspel met lopers van ongelijke kleur waarin Harm wel over twee pluspionnen kon beschikken. Deze twee pionnen waren Arie te machtig en Harm sloot de partij winnend af.
Bestuursleden Chris Plante en Frank Nelemans speelden een 'hoogstaande' partij tegen elkaar waarover Frank opmerkte dat de eerste tien zetten allemaal een vraagteken verdienden. In de openingsfase gaf Frank eerst een volle toren weg en even later vergreep Chris zich met de dame aan een giftig stuk. Zijn dame kwam gepend te staan en Frank was "back in business". De materiaalverhouding was nu een loper, een toren en een pion voor Chris tegen een dame voor Frank. De partij eindigde in een herhaling van zetten en daarmee in remise.
Johan van Ommen moest het opnemen tegen Frans van den Berg. Het was een lange en spannende partij waarin Johan op een bepaald moment een toren offerde met goede kansen. Zijn grootste tegenstander "tijdnood" verhinderde hem echter om optimaal gebruik te kunnen maken van de kansen en dwong hem ertoe zijn toevlucht te nemen tot eeuwig schaak waardoor de partij in remise eindigde.
Willem van Diggele en Egbert van Herk speelden de langste partij van de avond. Na een d4-opening speelde Willem veel pionnen op de damevleugel naar voren en uiteindelijk zag ik een stelling op het bord staan waarin beide heren nog de beschikking hadden over een toren en een dame en over lopers van ongelijke kleur. Willem had wel een pion veroverd maar het is maar zeer de vraag of deze pion genoeg is voor de winst. Hoe dan ook, op de uitslag moeten we nog een poos wachten want de partij werd afgebroken.

In de tweede ronde van het Bekertoernooi ontmoetten Erwin Greven en Carlo Buijvoets elkaar. In de eerste partij speelde Erwin met wit en hij opende met e4 waarop Carlo de Franse verdediging maar weer uit de kast haalde. Erwin zette voort met het ongebruikelijke Pc3 en vanaf dat moment moest Carlo geheel op eigen kompas varen. Het werd een beetje een wedstrijdje om wie zijn lopers het beste kon posteren. Erwin richtte zijn witte loper op h7 en verhinderde aanvankelijk dat Carlo zijn zwarte loper op h2 kon richten. Carlo wist echter de witte lopers af te ruilen en de zwarte loper van de diagonaal b8-h2 te verdrijven. Op de 22^e zet trachtte Erwin met een speculatief paardoffer op g7 de zwarte koning van zijn verdediging te ontdoen. Carlo beantwoordde de zet met een tegenoffer waardoor de directe dreiging tegen zijn koning uit de stelling verdween. Erwin had na deze verwikkelingen een toren en een pion gekregen voor een loper en een paard. Vervolgens werden de dames afgeruild en ook nog een stel stukken waarna Carlo nog de beschikking had over twee paarden en een toren tegen twee torens van Erwin. Maar voor paarden moet je oppassen, die maken rare sprongen. Dat ondervond ook Erwin. In lichte tijdnood maakte hij eerst een fout waardoor een paard van Carlo de kwaliteit kon ophalen. "Rotpaarden!" mompelde Erwin en Carlo was het daar allerminst mee eens. Enige tijd later was Erwin in hevige tijdnood geraakt en maakte hij een nog grotere fout. Het tweede paard van Carlo kon een volle toren incasseren en daarmee was de eerste partij beslist: Erwin-Carlo 0-1.
In de tweede partij was Erwin zo moedig om Carlo de kans te geven zijn geliefde Morra-gambiet te spelen. Erwin had het natuurlijk thuis wel eerst even bekeken. Na de gebruikelijke openingszetten had Carlo een mooie ontwikkelde stelling met veel activiteit voor zijn stukken en stond Erwin behoorlijk gedrongen. Toen Carlo op de elfde zet e4-e5 speelde met aanval van het paard op f6, week Erwin af van de theorie en sloeg hij de pion met zijn d-pion. Een afruil in het centrum volgde waarna Erwin met zijn dame moest wijken. Deze kwam uiteindelijk op e8 terecht waar hij de toren op f8 verhinderde tot ontwikkeling te komen. Na een onnauwkeurigheid van Carlo zag het ernaar uit dat hij een paard zou gaan verliezen. Met enkele matdreigingen en dreigingen op een toren van Erwin bleek, nadat de kruitdampen waren opgetrokken, dat niet Erwin een stuk gewonnen had, maar dat Carlo de gambiet-pion terugveroverd had. Dit alles ging wel ten koste van het initiatief dat Erwin nu naar zich toe trok. Carlo pareerde enkele matdreigingen bekwaam en ruilde af wat er af te ruilen viel, remise was voor hem immers voldoende. Erwin investeerde opnieuw veel tijd en kwam duidelijk achter te staan op de klok. In hevige tijdnood, zoekend naar de winst die er niet meer inzat in een eindspel van twee torens met dame voor elk en evenveel pionnen, beging Erwin opnieuw een grote fout die hem de partij kostte en zo werd de gedoodverfde favoriet voor deze wedstrijd met 2-0 naar huis gestuurd.
Carlo Buijvoets