VDS Wintercompetitie 2002-2003: verslag van ronde 10 (incl. OSBO-wedstrijden VDS 2 en VDS 1)
uitslagen
stand

OSBO VDS 2:
Maandagavond 11 november 2002 speelde het 2e team een uitwedstrijd tegen de Schaakmaat 5. Het werd uiteindelijk 3-3 maar daar zag het op een bepaald moment helemaal niet meer naar uit. Frank Nelemans raakte binnen zeven zetten een toren kwijt en kon dat ondanks verwoede pogingen niet meer goed maken. De partij van Hans Hertgers heb ik niet kunnen volgen maar hij had al vrij snel een nul te pakken. Arie van Veen kon na een aardig potje een punt voor VDS laten bijschrijven. Op dat moment was het dus 2-1 voor de Schaakmaat.
Het was ergens midden op de avond. De andere drie partijen duurden veel langer en eindigden tegen middernacht. Willem van Diggele won tegen het einde van de partij, door een fraaie combinatie met een torenoffer, een dame en het leek er werkelijk op dat hij zou gaan winnen. Echter, twee verbonden vrijpionnen van de tegenstander werden steeds dreigender en uiteindelijk promoveerde één van de pionnen tot dame en daarmee was ook de partij gedaan. Dus 3-1 voor de Maten. De partijen van Harm Schoten en Willem Geurink hadden alles in zich om remise te worden maar er was geen keuze. Doorgaan tot het bittere einde. De late uurtjes waren voor ons beter dan de eerste uren want Harm en Willem wisten beiden onder grote spanning toch de partij te winnen: 3-3.

OSBO VDS 1:
De start was haperend. De vaste waarden Martijn London en Carlo Buijvoets moesten afzeggen. Zij werden vervangen door Johan van Ommen en André Schols. De trein waarin André en Frank Nelemans zaten om naar Apeldoorn te komen, kreeg een aanrijding en moest weer terug. Ernstige vertraging dus. Frank en André hadden wel gebeld dat ze hoe dan ook toch zouden komen maar dat het wel wat later kon worden. Inmiddels begonnen de partijen.
Teamleider Frank London stelde het voorbeeld en wist met een fraai dameoffer, gevolgd door mat, de partij te winnen. Frank was erg tevreden omdat dit, volgens zijn eigen zeggen, sinds lang weer eens een winstpartij was in de Osbo-competitie. De laatste keer was dat ongeveer twee en half jaar geleden gebeurd. Dus toen hij nog jong was. Ik hoop niet dat we nu weer zo lang moeten wachten op het volgende succes.
Inmiddels, rond 21.00 uur, was André aangeschoven. Zijn partij was een voorbeeld voor de NS. De partij liep namelijk als een trein en de vertraging was binnen een mum van tijd ingehaald. Met een pion meer, het loperpaar en een open torenlijn wist hij als tweede het volle punt binnen te halen. Daarna ging het even wat minder.
Johan van Ommen leek aanvankelijk met een oprukkende vrijpion wel aardige kansen te hebben maar zijn tegenstander dacht daar anders over. Hij kreeg gelijk. In een fase dat Johan ook nog in tijdnood kwam wist de tegenstander goed gebruik te maken van zijn pluspion en een punt te scoren.
Frans van den Berg bouwde de partij gedegen op en kwam een pion voor. Op het laatst ging het echter behoorlijk mis. De tegenstander die al met zijn laatste vijf minuten bezig was, zag een klassieke paardenvork niet over het hoofd. Hij won een toren en het was over.
Bij de partij van Bert Meester op bord 1 bleven de stukken lang op het bord. Het ging gelijk op. Remise was een logisch gevolg.
Erwin Greven leek er aardig voor te staan. In het eindspel had hij twee pionnen meer. Beiden hadden een loper van gelijke kleur en nog een paard. De Meppelaar wist de partij toch nog bekwaam remise te houden.
Doordat ook Frits Wilbrink inmiddels verloren had, was de stand nu 4-3 voor Meppel en voor de tweede keer in één week moest Harm Schoten er voor gaan. Zijn tegenstander had op een bepaald moment nog maar vijf minuten maar wel een gevaarlijk opstomende d-pion. Harm stond nog op twintig minuten. De tegenstander moest snel spelen en deed dat ook. Harm nam wat meer tijd en wist de agressieve d-pion bekwaam van het bord te halen. Inmiddels was ook hij binnen de laatste vijf minuten gekomen. Koelbloedig won Harm in deze fase het ene pionnetje na het andere en werd op deze manier de "man of the match": 4-4.
Die jongens uit het tweede team toch!!

Interne competitie:
Frank Nelemans kwam nog later als André binnen. Het was al kwart over negen. Ook Frank nam wraak op de NS. Deze partij ging als een sneltrein, binnen een half uurtje, richting remise.
De partij van Willem Geurink tegen Jan Meeder is mij ontgaan. Willem hield het punt in ieder geval aan zijn zijde.
Rein Takken verloor in de opening een stuk tegen een pion. Toch leek het erop dat hij nog aardig spel kreeg. Egbert van Herk liet het echter niet uit de hand lopen en scoorde weer een vol punt.
Arie van Veen tegen Chris Plante ging gelijk op. Chris bezorgde Arie in de opening wel een dubbelpion maar had daar zelf wonderwel meer last van dan Arie. Met alleen nog een aantal pionnen en lopers van ongelijke kleur werd tot remise besloten.
Sander van Westreenen hield het lang vol tegen diezelfde Chris. Op het laatst liet Chris zich, tot volle vreugde van Sander, pat zetten. Sanders eerste halfje van dit seizoen werd daarmee een feit.
Arie van Veen
top

top
Ranglijst bijgewerkt t/m ronde 10

top