Interne Competitie

VDS Wintercompetitie 2002-2003: verslag van de slotronde 31
Op donderdag 22 mei zijn voor de slotronde van de interne competitie van VDS zes partijen gespeeld volgens de gebruikelijke indeling: nummer 1 tegen twee, drie tegen vier, enz.. De kleurverdeling in de partijen is in eerste instantie bepaald door de laatste partij die beide spelers tegen elkaar in de lopende competitie hebben gespeeld, waarbij de kleuren nu omgedraaid zijn. Hadden beide spelers elkaar in de huidige competitie nog niet eerder ontmoet, dan is gekeken naar de kleurverdeling van de spelers zelf in de competitie, waarbij degene die het vaakst wit heeft gehad, nu zwart kreeg.
Voorafgaand aan de laatste ronde stond al vast dat Erwin Greven de nieuwe clubkampioen zou worden. Zijn voorsprong was onoverbrugbaar voor de nummer twee, Carlo Buijvoets. Daarachter was het nog wel spannend en konden de nodige verschuivingen in het eindklassement optreden.
De eerste beslissing van de avond viel in de partij tussen de nummer 6, Frank London, die met wit tegen de nummer 7, Frans van den Berg, speelde. Dit was een Siciliaanse partij waarin Frank de zaken agressief aanpakte en weer eens met zijn pionnen op de koningsvleugel naar voren stormde om Frans onder druk te zetten. Frans bleef echter rustig en pareerde de dreigingen zodat de partij uitmondde in een remise. Door dit resultaat hadden beide heren nog kans om een plaatsje op te klimmen, maar daarvoor moest de nummer 5 wel verliezen.
De tweede beslissing deze avond viel in de partij tussen Frits Wilbrink en Harm Schoten, die respectievelijk op de derde en de vijfde plaats stonden. Ook op dit bord werd een Siciliaan gespeeld, maar lang niet zo agressief als de hiervoor genoemde. Op deze partij past eerder de typering catenaccio, zo passief en afwachtend werd er gespeeld. Het mag dan ook geen verwondering wekken dat deze partij in remise eindigde. Hiermee tekende Frits zijn 14^e remise aan in 23 partijen en, al gaat de titel clubkampioen aan zijn neus voorbij, hiermee wordt hij de onbetwiste remisekampioen van deze competitie! Dit resultaat en het voorgaande tussen Frank en Frans, hadden tot gevolg dat in de eerste zeven plaatsen op de ranglijst geen verschuivingen zouden optreden.
De derde beslissing viel in de onderste regionen van de ranglijst, in de partij tussen Hans Hertgers met wit, en Willem van Diggele. Na een Engelse opening kwam Willem niet al te best te staan en tot overmaat van ramp liet hij midden op het bord een van zijn paarden opsluiten. Dat paard kon terug in de doos en Hans had geen moeite om in het vervolg de partij naar zich toe te trekken. Door dit resultaat keldert Willem van Diggele van de 13^e naar de 15^e plaats en wordt hij voorbijgestreefd door twee afwezigen op deze avond, Egbert van Herk en Willem Geurink. Hans had een te grote achterstand om door deze overwinning zijn 16^e plaats nog wat te verbeteren.
De volgende partij die tot een eind kwam was die tussen André Schols met wit, en Arie van Veen. André haalde natuurlijk weer zijn Orang Oetang van stal en Arie moest zich daar tegen verweren. Dat ging aanvankelijk niet zo goed, want Arie kwam al vrij vroeg op de avond een stuk achter toen hij zijn koning had aangeraakt en daar dus mee moest spelen. Hij koos voor de korte rokade, maar verloor daarmee een stuk. Door vervolgens vol op de aanval te gaan spelen en druk te houden op de witte stelling met een niet gerokeerde koning, kreeg Arie voldoende tegenkansen, zelfs zodanig dat hij op een bepaald moment had kunnen winnen, maar dat overzag hij. Daarna keerden de kansen en kon André op zeker moment beslissend toeslaan. Ook hij miste die winst en zo kreeg een partij met fouten van twee kanten uiteindelijk de uitslag die hij verdiende: remise. Zo bleef iedereen van de eerste tot en met de tiende plaats op de ranglijst staan waar hij een week eerder ook al stond.
De topper van de avond tussen ondergetekende, Carlo Buijvoets met wit, en Erwin Greven, was ook al een Siciliaan. Erwin trachtte het door hem gehate Morragambiet te ontwijken en slaagde daar goed in. Hij ruilde al vroeg in de partij een paard voor de witveldige loper van Carlo en enkele zetten later moest Carlo zijn resterende loper ruilen tegen het tweede paard van Erwin om geen pion achter te komen. Nadat Carlo vervolgens alle zware stukken afgeruild had resteerde een eindspel van witte paarden tegen zwarte lopers. Dit zag er behoorlijk remiseachtig uit totdat Carlo misgreep (zie diagram).

Vanuit de diagramstelling speelde Carlo te optimistisch 39. Pe6+?? om er na 39. … Kf6 achter te komen dat hij geen goed veld meer had voor dat paard. Carlo verkeerde echter in de veronderstelling dat de partij na twee uur spelen beëindigd moest zijn, zoals in de Osbo-wedstrijden gebruikelijk is. Erwin zou dan nog een kleine vijf minuten hebben en hijzelf zo'n 15. Daarom koos hij voor de voortzetting 40. Pc7 Lf7 41. Pxa5 Ld8 42. Pxb5 Lxa5 met het idee dat Erwin dit nooit in de resterende tijd kon winnen. Even later, toen Erwin ook nadat zijn vlag gevallen was rustig doorspeelde, realiseerde Carlo zich dat er met een tijdcontrole na de veertigste zet werd gespeeld. Dat viel even tegen. Op dit moment in de partij maakte hij bovendien de fout om direct 43. b4 te spelen, hetgeen na 43. … Lb3+ ook nog eens een pion kostte. Erwin won de partij vervolgens op zijn sloffen. Had Carlo vanuit de diagramstelling echter geen risico genomen en 40. Pb7 gespeeld, dan was remise de vermoedelijke uitslag geworden. Gezien de resultaten in de overige partijen had deze miskleun van Carlo geen gevolgen voor zijn positie op de ranglijst en eindigde hij als tweede.
De laatste partij die gaande was, betrof die tussen Johan van Ommen en Frank Nelemans. Bij winst kon Frank zijn positie op de ranglijst nog verbeteren terwijl er voor Johan geen uitzicht was op een hogere maar wel op een lagere plaats. Het werd een Grünfeld Indische partij waarin het lange tijd redelijk gelijk opging. Op zeker moment nam Frank echter het besluit om vol op de winst te gaan spelen omdat hij niet omlaag maar allen omhoog kon op de ranglijst. Dat besluit zal hem achteraf niet spijten, want in de kleine uurtjes moest Johan zijn koning omleggen en was de VDS Wintercompetitie beëindigd. Johan zakte naar de 12^e plaats en Frank klom naar de 11^e.
Carlo Buijvoets