Young,
Clapton en Genoat
(Bericht van Terschelling nr. 24)
Gemakshalve (ze zijn van ’45) noem
ik Neil Young en Eric Clapton even leeftijdsgenoten. Het is altijd een troost
en stimulans als collega-pensionado’s nog tot indrukwekkende prestaties komen.
Twee nieuwe cd’s, meegesleept naar mijn hol na een bezoekje aan DVW (de vaste
wal), zal ik diepzinnig met u bespreken. In ieder geval diepzinniger dan de
recensie in de VK. Broddelwerk noem ik dat. Het geeft mij gelijk de gelegenheid
mijn nieuwe boekje Beschaafd Beledigen aan
te kondigen. In deze tijd van verhuftering en verwildering leek het mij nodig
wat tegengas te geven. Woorden als broddelwerk, non-valeur, patjepeeër en truttebol
zullen bijvoorbeeld de revue passeren. Rond de kerst in de boekwinkels.
Neil Young, Le Noise.
Neil is nieuwe wegen ingeslagen. Zijn Crazy Horse Band heeft hij de vrije
teugels gegeven en op eeuwige jachtvelden achtergelaten. Zelf heeft hij producer
Daniel Lanois bij de arm genomen. Hij speelt je plat met zijn vervormende Gretch-gitaar,
een soort Metal-Folk.
In het nummer The Hitchhiker licht
hij zijn dope-ceel. Zeker geen verheerlijking, maar ook geen diepe spijt. Het
is hem overkomen. De laatste zinnen gaan zo:
I don’t know how I’m standing here,
Living in my life,
I’m thankful for my children,
And my faithful wife.
Mooie teksten, vooral de nummers met
de akoestische gitaar zijn van een grote schoonheid.
Nieuwe wegen, maar als je ouder wordt (breek me de...) blijft het verleden je
achtervolgen.
Neil Young, net wat vrienden verloren:
Many years have come and gone
Like friends and enemies,
I tried to leave my past behind
But it’s catching up with me.
Tenslotte, voor wie wil weten hoe
Young in het leven staat is er op Youtube een kwaliteits-interview van een half
uur. Zoeken naar Q TV.
Eric Clapton, Clapton.
Clapton wil geen nieuwe wegen in slaan. Clapton wil gewoon met wat vrienden
lekker muziek maken. Het is een jazzy, bluesy en vooral croony cd geworden.
Veel kwaliteit, niet zo moeilijk met J.J. Cale en Allen Toussaint, maar een
hoog seniorengehalte. Vooral in de teksten viel dat op. Wat dachten jullie van titels:
Autumn Leaves en Judgement Day. De teksten uitpluizen is voor mij altijd een waar
genoegen. Bij Clapton waren ze niet in het boekwerkje bijgevoegd. Geheel alleen
voor u heb ik enige zinnen uit Rocking
Chair ontcijferd. Eigenlijk zegt de titel al voldoende. Toch maar:
Fetch me my gin, son
I ain’t going nowhere
Sitting here grinding
Judgement day is
almost here
Grinding wil ik hier
vertalen als prakkiseren, filosoferen.
Eric Clapton hoeft niet meer zo nodig de hemel te bestormen. Gewoon genieten
met goede vrienden en waarom ook niet. Twee verschillende “helden”, twee
verschillende cd’s.
En nu, nu zou er een prachtige
beschrijving komen van een stranterfantje. Herfststralen, rennende strandlopertjes,
een mooie tweespraak over “genoat” met een eenzame garnalenvisser, maar volgens
mijn criticasters moet er over schaken geschreven worden.
Buurvrouwen, bakkersvrouwen, echtgenotes, zeg maar favoriete partners, als u
met Sinterklaas of de Kerst niets weet te geven aan uw favoriete, schakende
partner dan weet uw favoriete columnist wel wat.
De scheurkalender, Schaken 2011, verhalen, anekdotes en feiten.
Van Vliet uitgevers, Euro 14,95
Heren uitgevers, het is te doen gebruikelijk recensenten nieuwe uitgaven te
doen toekomen.
LouLoene tot nu toe.
Frank, tussen de autumn leaves