Wexalia, Aester en Oepkes
Ik woon nu op Wexalia (*) en ben een Aester (**). Dat alles na een weeralarm: “Als u niet naar Terschelling hoeft, raden wij u aan thuis te blijven”. Ik heb niet geluisterd en vertrok met een matras, kussen, dekbed, stoel, kleren en nog wat spullen naar het koude Waddeneiland. De plaatselijke economie kreeg gelijk een stevige “boost” bij mijn eerste aankoop: een Windstopper, een kwaliteitsmuts en dat was echt nodig.
Bij mijn aankomst was de deur gewoon van het slot en de cv stond op 13⁰. Hier is stelen verboden, vertelde een buurman, die zelf al 10 jaar de achterdeursleutel kwijt is. De eerste dag had ik al een nieuwe vriendin (zie foto), er is een groot vogeloverschot op dit eiland.
Teneinde mijn inburgeringscursus tot een goed einde te brengen heb ik me gelijk aangemeld bij de plaatselijke schaakvereniging, die in West in Hotel-restaurant Oepkes resideert. De koploper was oneven, dus ik kon gelijk aan de bak. Toen ik vroeg of hier met afbreken gespeeld werd, brak er een luid gelach uit. Een oude schipper zei, dat hij alleen een klein clubje op de Veluwe kende waar dit nog gebruikelijk was. Het werd een zwaar bevochten remise. Mijn tegenstander begreep hoe hij de Stonewall aan moest pakken. Het lijkt er op dat ik hier meer tegenstand heb dan bij VDS. Mijn ultieme doel is nu, onder het licht van de Brandaris een torenoffer te plegen. Dit was een eerste korte verslag van mijn avonturen, er zullen nog vele delen volgen.
(*) Wexalia is volgens sommige onderzoekers de oudste naam voor Terschelling. Boten uit het noorden hadden aan stuurboord Texalia en aan bakboord Wexalia liggen. Anderen houden het echter op Skylge. Wetenschappers hebben altijd ruzie.
(**) Aesters zijn de oostelijke bewoners van Terschelling en spreken een eigen dialect. In West speken ze Westers, maar dat begrijpt u dan wel. Midsland claimt ook nog een eigen dialect.
Frank, lekker aan het inburgeren