terug naar nieuws

Old dog blues
(Bericht van Terschelling nr. 39)

Seasick Steve (of was het mijn dochter) heeft mij uit een diep schaakdal gehaald. Laat ik bij het begin beginnen. Anders dan de doorsnee vrouw (Donner bedankt) heeft mijn dochter gevoel voor humor. Soms ploft er wat toepasselijks in mijn brievenbus. Zo’n cadeautje met een boodschap of soms een afzeiker, maar altijd met een dubbele bodem.

De laatste keer was het Seasick Steve met “You can’t teach an old dog new tricks”.
Ja, het was een diep schaakdal waar ik in zat.
Al veertig jaar ram ik de f-pion naar voren. Koningsgambiet, Grand Prix, Hollands en het Lettisch. Ik kan niet anders.
Met de 64 in zicht begon de twijfel echter toe te slaan. Bestaan er ouwe lullen die het Muzio-gambiet spelen, krasse knarren die op f7 hakken? Ik besloot mijn openingsrepertoire aan te passen en zetten als Pf3, c4, g6 en Pf6 te gaan spelen. De resultaten waren desastreus en ik begon bridge zelfs leuker te vinden. Tot Seasick Steve (of was het mijn dochter) mij het licht deed zien.
Vorige week weer lekker als een jonge hond op f7 gehakt.

Frank, kwispelend

Seasick Steve (Steven Gene Wold, Oakland, California, 1941) is een blanke blues baardaap, die op latere leeftijd is doorgebroken. Moddervette blues van een oude hippie, die zelf zijn instrumenten maakt.

top