Morgenrood, Microscoop en Megaliefje
(Bericht
van Terschelling nr. 11)
Weer eens terug in Apeldoorn om te kijken of er al krakers in mijn
stapelstulpje (© fl) getrokken waren, belandde ik op zaterdagmorgen bij Nawijn
en Polak. Je mist pas iets als het er niet meer is (Een man weet niet wat ie
mist, De Dijk). De zaterdagmarkt, een goede boekenwinkel. Goed, ik loop
daar naar binnen en word gestuit door een manshoge, eigenlijk vrouwshoge,
reclame van een dame.
Niets vreemds, zult u zeggen. Het was een schaakdame met een klein pionnetje op
de achtergrond. Wat een reclame voor een nieuw schaakboek, dacht ik. Maar nee, Morgenrood
van ene Stephenie Meyer, een vampieren-saga, mijn tanden in jouw nek, een
echt vrouwenboek. Schaaksymbolen doen het altijd goed, ook nu weer. Een week
later nummer 1 op de bestsellerlijst. Trouwens nog steeds op nummer 4: Gezond
slank met dr. Frank.
Zo dat was het schaken, nu weer terug naar Terschelling.
Bij N&P had ik nog vlug de Veldgids Korstmossen aangeschaft om
mee terug naar mijn hol te slepen. Bij nadere beschouwing, na het eerste
hoofdstuk Determinatie tot mij genomen te hebben, bleek dat er heel wat komt
kijken voor je soorten op naam kunt brengen.
Denk je het een klein beetje te weten, word je bij het fotograferen ook nog gestoord
door zo’n Heckinkje met een rode pyjama aan.
Bij sommige soorten heb je een microscoop nodig en voor andere kun je alleen met een chemische kleurreactie achter de, meestal Latijnse, naam komen. Voor iemand die al snel van de kleuterschool afgeschopt werd, voorwaar een taaie opgave.
Voor de bladvulling nog een foto van een apart fenomeen dat ik in mijn grasveldje aantrof. Laten we het een megaliefje noemen.
Frank, razend populair bij zijn madeliefjes