terug naar nieuws

Miede, Toots en Bobby
(Bericht van Terschelling nr. 43)

De Honjer Miede is een duinvalleitje, dat pakkumbeet 83 meter van mijn woon- en verblijfplaats ligt. De Riesenweg uit, een duin over en daar ligt een klein paradijsje met struikhei, dophei en rijk bloeiende klokjesgentianen.
In dit natuurgebiedje trof ik dit echtpaar aan. Hoe ze ooit de duin over zijn gekomen is mij een raadsel. Krom van ouderdom en reumatiek. Langzaam schuifelend, keuvelend over, ja, keuvelend over wat? Over het oneindig mooie blauw van de gentianen? Van dingen die voorbij gaan?

IMG_1773

Nu slaan we een bruggetje naar een ander oudje (89). Het begint met Paul Simon die mij aangenaam verrast had met zijn laatste cd (So Beautiful or So What). In de bak van de 5-euro-cd’s ging ik op zoek naar ouder werk van Simon. Dat kostte moeite, ik was mijn bril vergeten.
Het is, geheel in stijl, Still crazy after all these years (1975) geworden. En nu kom ik eindelijk bij de pointe. In het vijfde nummer van de cd (Night Game) hoorde ik een mondharmonica en na drie tonen wist ik dat het Toots moest zijn. Jean Baptiste Frédéric Isodor baron Thielemans.
Welke muzikanten kunnen, konden dat? Na drie tonen herkenbaar zijn. Niet door de stem maar door de manier van spelen. Het rijtje (ik houd van rijtjes) van Frank:
B.B. King op gitaar (koosnaampje Lucille);
Miles Davis (trompet);
Marc Knopfler (gitaar);
Sonny Boy Williamson (harmonica);
Willem van Diggele (bas);
Jimi Hendrix (gitaar) en dus
Toots Thielemans (mondharmonica). Roept u maar!

En dan het schaken. Het schaken gaat over Eindspel, de biografie van Fischer geschreven door Frank Brady. Een pil van 478 bladzijden zonder een diagram of een notatie van een partij. Frank B. heeft uitgebreid gesproken met Fischer, zijn familie, schakers en deskundigen.
Er zijn archieven geopend en dat resulteert in veel feitenmateriaal. We weten nu alles van Bobby Fischer, maar Brady heeft toch wel last van, zoals de Duitsers zo mooi zeggen, hineininterpretieren. Een beetje sensatiezucht is hem niet vreemd. Het boek moet natuurlijk ook aan niet schaakliefhebbers verkocht worden. Frank L. zou nu met een voorbeeld moeten komen, maar ik heb last van, zoals de Duitsers wederom zo mooi zeggen, die Qual der Wahl.
Al met al toch een hebbeding voor de Fischer-fans.

Frank, uw interpreteur

top