Marianne, Muzikanten en Magnesium
Negen grote monden voeden is geen sinecure. Insiders begrijpen nu dat uw
columnist weer naar Marianne afgereisd is om de catering van de jazzband van
Patron Willem te verzorgen.
Net jongens zijn het, die muzikanten en ze noemen zich de Jazz Bandits. Drie
optredens in Frankrijk, met als hoogtepunt een openluchtspektakel in de Grande
Rue van Valence, compleet met een jaren-dertig-dansgroepje uit Lyon. Geheel in
trance stond onze Van Diggele aan zijn bas te plukken en speelde de band les etoilles de ciel (of zoiets). Het is
nog steeds onrustig in Valence. Kun je plaatsvervangend trots zijn? Ik denk het
wel.
Wat deed uw scribent zelf zo al, naast stokbrood halen en grand desserts maken.
Zoals er daar zijn:
- In het zwembad liggen, al was de watertemperatuur van 21.7° wat aan de frisse
kant. Een klacht mijnerzijds werd door de Patron echter adequaat behandeld.
- Patrontje pletten en Buijvoetsje beuken. Ja, uw
wedstrijdleider en webmaster was ook aanwezig en dat heeft hij geweten. Ik ben
altijd zeer bescheiden, maar een torenoffer op a8, waarna een paard op b8 de
dame opsloot en het andere paard in draf aangesneld kwam om vanaf b6 de dame te
guillotineren, was van een grote schoonheid. Carlo legde zich gelijk een
taakstraf op: Bij 28 graden op de fiets de Alpen over, in een tempo waar
Hannibal een puntje aan kon zuigen. Zelf hadden de twee het over Frank fileren. Eigenlijk stond ik zelf
in de keuken, want ze werden uitgebreid geholpen door foutjes mijnerzijds.
- Slap ouwehoeren. Dat kunnen die muzikanten wel. Twee voorbeeldjes.
Onderweg vanuit Nederland bij de
krachtcentrales van Thionville, die grote rookwolken produceerden. J: “Kijk,
Willem heeft de barbecue al aan!”
En deze:
Een van de muzikanten wil naar bed gaan
en zegt: “Moritori te salutant”, waarop een ander zegt: “Ja, we weten wel dat
je op het Magnesium gezeten hebt”.
- De fotohobby. Over deze foto van de blauwe ijsvogelvlinder was ik erg
tevreden.
Dat brengt ons bij de column van ons jeugdlid. Harm was getuige van mijn
enthousiasme bij het ontdekken van een nieuwe populatie kleine ijsvogelvlinders
in Lampenbroek. Met een paar vrijwilligers hadden we het afgelopen jaar
getracht een bosje vlindervriendelijk te maken: open plekken om de kamperfoelie
(waardplant) en braam (nectarplant) voor deze prachtvlinder vrij spel te geven.
Indachtig Natura2000, het maken van verbindingsroutes voor de fauna, is er nu
een snoer van locaties tussen Apeldoorn en Dieren. Het Woudhuis-Appense
Bos-Lampenbroek-Empese en Tondense Hei-Voorstonden-Leusveld-Dieren.
Wat opviel was het verschil tussen de vogelaar en de vlinderaar. Bij het tellen
is het geluid van de vogel al voldoende. Wij vlinderaars kunnen daar niet aan
beginnen. Toen ik vrolijk “Oei, Oei, wat mooi” riep, begon Harm gelijk een
streepje te zetten.
Aan het begin van zijn column maakt hij nog een vreselijk uitglijder met de
opmerking dat ik de laatste jaren geen succes meer gehad heb tegen de top-5.
Beste Harm, er worden nog dagelijks topvijfers gillend wakker van de nederlagen
tegen de oude snoek. Jammer, zo’n opmerking heeft zo’n jongen toch niet nodig?
Frank, nog steeds enthousiast te krijgen