Lolkje,
Johanna en Tal
(Bericht van Terschelling nr. 25)
Ik heb een nieuwe partner. Lolkje.
Tachtig is ze. Streng en messcherp. Een gezapige bejaardensoos is het schaken
in Beekbergen vergeleken met een avondje bridgen met Lolkje.
Nieuwsgierig geworden door de geruchten die DVW bereikten, kwamen twee
vriendinnen spoorslags polshoogte nemen. Smaak hebben ze wel, want ik werd
verblijd met een cursus Dylan vertalen: Ernst
Jansz, Dromen van Johanna, Bob Dylan vertaald (Brieven aan een vriend, Boek en
CD). Ze mogen nog eens komen naar Villa Frankenhof.
Ernst Jansz (ja, die van Doe Maar en CCC Inc.) moet heel wat toeren uithalen om
de songs van, de onbegrijpelijke en onvertaalbare, Dylan te doorgronden. De
leidraad van zijn onderzoekingen zijn de karakters van de liefdes van Dylan
tijdens het schrijven van zijn liedjes. Joan Baez bijvoorbeeld, maar de meest
interessante is de dame op de hoes van “The Freewheelin’ Bob Dylan”. Suze
Rotolo heet de muze op deze beroemde foto.
Ze lijkt een “nextdoorneighbourgirl”
maar was een zeer geëngageerde dame, die waarschijnlijk lang een inspiratiebron
voor Dylan is geweest. Al met al een mooi boek over de worstelingen van een
vertaler met op de achtergrond de jeugdliefdes en het liefdesverdriet van Dylan.
Lag er nog meer op de Terschellingse
leestafel?
Ja. Matten, schaakverhalen, deel 8.
Het is meer een biografie van Tal geworden. Eerst even matten: De column van GM
Karel van der Weide. Broddelwerk. Gefrustreerd in de liefde, het schaken en
daar komt nu ook nog het schrijven bij. Sosonko was wel in vorm en heeft een
doorwrocht verhaal over Mikhail Nekhemevich Tal geschreven. Veel offers en veel
drank.
Het 1959 Weltschachturnier Zürich
komt ook ruim ter sprake. Een prachtig toernooi met ondermeer Tal, Larsen,
Keres, Donner en een 16-jarige slungel, Fischer. Dat gaf me de gelegenheid het
toernooiboek weer eens ter hand te nemen.
Een bijzonder boek uit de Bibliotheca Flondonia. Vijftig jaar later genoemd als
vernieuwend Zwitsers design. Prachtige lay-out en foto’s. Al lees ik op
internet dat de pagina’s met de foto’s makkelijk los raken. Ook bij mij. Deze
foto van Fischer is me altijd opgevallen door zijn extreem lange vingers.
Matten dus voor onder de Kerstboom en Zürich 1959 bij de antiquariaten.
Frank, gek op lange vingers