terug naar nieuws

Laura, Laurie en Landau
(Bericht van Terschelling nr. 4)

Bij de recensie van een film met Anthony Hopkins trof ik de volgende beschrijving: Het is bijna een genre op zich, een prettig genre bovendien: de oude man die op de grens van leven en dood eindelijk doet wat hij altijd wilde doen en daartoe een reis onderneemt …….
Goh, dacht ik.
De oude man had nog wat beloofd: de overeenkomst tussen de kerken van Hoorn en Beekbergen benoemen.
De kerk van Beekbergen is het oudste monument van de Gemeente Apeldoorn, een van de grootste gemeenten qua oppervlakte van Nederland;
- Gedeelten van de Bekbargense kerk stammen uit de elfde eeuw;
- De kerk van Hoorn is het oudste monument van de Gemeente Terschelling, de grootste gemeente van Nederland, al bestaat een groot gedeelte hiervan uit Waddenzee, met ondermeer Griend (maar daarover later);
- Deze kerk stamt uit ongeveer 1250;
- Beekbergen heeft plusminus 5000 inwoners volgens Wikipedia;
- Terschelling heeft 4737 +1 inwoners volgens het Gemeentegidsje.
- En de kerken lijken op elkaar. Wijsneuzen (de vastewallers) zullen nu zeggen dat je dat al gauw hebt met kerken.

Ik moet nog wat opbiechten. Ik leid aan een ernstige vorm van islofilie. Al jaren als ik langs Griend vaarde/voer, naar Terschelling en terug, was ik gefascineerd door dat kleine eilandje. Daar moest ik een keer naar toe. Nu ik op een eiland woon, zou je toch verwachten dat die drang afneemt. Nee hoor. Het wordt alleen maar erger. Rottumeroog (2x geweest) was prachtig, maar nu MOET ik naar Griend.
Het is verboden gebied, dus ik heb weer iets om over te dromen.

Iets heel anders. Mijn columns ontberen (*) de laatste tijd schaakverhalen. Daar komt nu verandering in. Ik heb voor u, tijdens mijn lange zeereizen tussen Harlingen en Terschelling, Matten 7 gelezen. Een themanummer over dat bijzondere fenomeen, vrouwen en schaken. Donner, wie anders, vond dat ze geen intuïtie hadden. Peng, onze nationaal kampioene, vindt dat ze niet fanatiek genoeg zijn. Verder een verhaal over Timman, die het met Judith Polgar deed, trainen bedoel ik. En Nabokov, mijn ideale idool, over Laura.
Verder ligt een vriendin van Laurie Langenbach (Geheime Liefde, ook over Timman) wat tipjes van de sluier op. Over Erika Sziva en nog veel meer. Het enige verhaal dat niet over vrouwen gaat is ook gelijk het meest bijzonder. Een tragisch verhaal over het leven en de dood van Salo Landau. Weer een prima verzameling schaakverhalen.

Frank, in afwachting van de eerste grutto’s

(*) Hoe is het eigenlijk, na deze strenge winter met de ontbering van de Noordpool? Zijn er nog steeds zielige ijsberen op afgebroken ijsschotsen?

top