Jan,
Freddie en Frankie
(Bericht van Terschelling nr. 47)
Wie heeft er geen helden? Je leven
is wel erg saai en voorspelbaar als je niet de gave hebt om te bewonderen. Mijn
helden Timman, Young en Dylan hebben de vervelende eigenschap om mij
voortdurend op het verkeerde been te zetten. Ze zijn wisselvallig of laat ik
het anders zeggen, ik vind ze wisselvallig. Slecht afwisselen met heel goed.
De keren dat ik Dylan en Young na een slechte cd of optreden figuurlijk bij het
grof vuil gezet heb, zijn niet op de vingers van twee handen te tellen.
Dan Timman. Van Jantje is een biografie verschenen.
Een bekend oud Chinees spreekwoord zegt: “Don’t judge the book by the cover”.
Gelukkig klopt dit, want de uitvoering van dit boek is slordig, zonde van de
foto’s.
Ja, vervelend om te zeggen, maar het is gewoon lelijk. De inhoud is echter
voortreffelijk.
De biograaf (John Kuipers) kende ik niet, maar hij heeft zich prachtig
ingeleefd. Vooral de hippie-lange haren-revolutietijd is mooi beschreven. Van
mijn “kerstmaal” blijft het langst hangen, dat Timman, te veel onderzoeker, te
weinig “killer” was om het tot wereldkampioen te schoppen. Geen remiseschuiver,
maar het ontbrak hem net aan de winnaarsmentaliteit van een echte nummer 1. Boeiend
is ook de vergankelijkheid van succes bij het verstrijken van de jaren. Zo
herkenbaar. Ja, wijsneuzen, voor mij geldt alleen de ouderdom, niet het succes.
Een aanrader dit boek zonder partijen en diagrammen.
Bruggetje!? Columns schrijven is arbeid,
bedenk hier maar eens een goed bruggetje.
Er is een boekwerk met cd’s uitgekomen over het Lochem popfestival 1968-1986. Gelijk
werd ik overmand door nostalgische gevoelens. Had ik daar niet ooit in mijn
hippie-jaren Freddie King zien spelen. Toch eens even goegeloeren. Ja, hoor,
het Kunstweb Lochem had een video van zijn optreden op internet gezet. We
schrijven 7 juli 1973. En we kunnen de makers van het boekwerk gelijk even om
de oren slaan: Freddie King heeft nooit opgetreden op de Hemelvaartfestivals.
Dit was een apart concert in het Openluchttheater met in het voorprogramma de
Apeldoornse band Flavium, Na afloop speelden ze nog een jamsessie voor een
handjevol publiek. Terug naar de video. Er waren ook enige shots uit het publiek.
Een uur lang heb ik wanhopig zitten zoeken naar een glimp van een langharige
met een niet onknappe meid aan zijn zijde. Om twee uur ’s nachts realiseerde ik
me dat ik op zoek was naar mijn jeugd. U begrijpt dat dit alleen maar slecht
kon aflopen. Niets, nada, niente.
Mijn kussen is nog steeds niet helemaal droog van de bittere tranen, die ik in
die doorwaakte nacht geplengd heb.
Bijna veertig jaar later (kijk, dit
noemen ze nu een geslaagd bruggetje) speelde in de Bluesclub Sleepy Hunter in,
of all places, Formerum, de nederblueslegende Magic Frankie de pannen van het
dak. Uw Frankie wordt nog steeds vrolijk van de blues.
Frank, nog steeds zoekende
John Kuipers, Jan Timman De geest
van het spel, NewInChess, € 25,
Ook binnenkort verkrijgbaar als Matten 10/11
Terug Naar Lochem Popfestival 1968-1986, 4 cd’s en boekwerk, € 30