Herkiana, Koraalzwam en Polen
In talkshows is het tegenwoordig gebruikelijk om aan het begin de gasten de volgende
vraag te stellen: “Wat is u deze week opgevallen”. Nou, dat wil ik ook weleens.
Oké, daar gaan we.
“Frank, wat is jou deze week opgevallen?”.
Ja, nu je het toch vraagt.
Ten eerste, het bezoek van onze nestor, die zijn bibliotheca herkiana aan de club schonk. Bij een vluchtige schouw
trof ik een boekje over de Grand Prix Attack van Hodgson en Day aan. Die kan Le
Docteur alleen maar aangeschaft hebben om mij beentje te lichten. Het
boekwerkje was moeilijk verkrijgbaar; mijn exemplaar is door mijn lieftallige
ex toen der tijd uit Engeland gesmokkeld.
Ik heb altijd gedacht dat ik het alleenrecht van dit kleinoodje had. Nooit veel
voordeel tegen van Herk in de opening gehad en nu begrijp ik waarom.
En nu iets heel anders. Something completely different.
Mij is een nieuwe trend opgevallen: Mensen met een hondje in een kinderwagen.
Die beesten kunnen waarschijnlijk niet ver meer lopen, maar om dan met zo’n
mormel in een kinderwagen door de Hoofdstraat te paraderen.
En nu iets heel anders. Something completely different.
Voor je het weet is het weer herfst. Bij Van de Wal en Jolink lagen de stapels
speculaasbrokken al weer op de toonbank en niet alleen bij de Algemene
Beschouwingen (wat een haantjes- en hennengedrag) werd veel afgezwamd, maar ook
op de Veluwe. Ik stond versteld van de vorm en de kleuren van deze koraalzwam.
Koos van Zomeren beschreef in zijn natuurcolumn in het NRC zijn verwondering
over de ingewikkelde levenscyclus van het gentiaanblauwtje, dat afhankelijk is
van de zeldzame klokjesgentiaan (op zich al van een grote schoonheid) en een zeldzame
steekmier en eindigde met de volgende alinea:
Zo’n levenscyclus – je kunt nauwelijks
geloven dat dit een product is van evolutie, dat blinde samenspel van toeval en
dood. Maar dat iemand, hetzij God of Iemand Anders, het zo bedacht zou hebben,
nee, dat kun je helemaal niet geloven.
Tot slot nog iets heel anders. Something completely different.
De Polen waren niet blij met het besluit van de Amerikanen om de bouw van het
raketschild te annuleren. De Polen moeten
niet zeuren. Ze zijn het meest narcistische, rancuneuze, egocentrische volk van
Europa……….Zoals een oud Pools spreekwoord zegt: de buurman van mijn bondgenoot
is de tegenstander van de vijand van mijn vriend.
??!! Ik ben er nog steeds niet
uit.
Frank,nog steeds elke dag in verwondering