Donderdagavond 12 mei, een schaakavond welke mij nog lang zal heugen …
Een blik op het wedstrijdformulier en ik kreeg gelijk een gevoel van berusting over mij heen.
"Carlo - Gerald" stond er te lezen.
In mijn gedachten zette ik er vast de uitslag achter: 1-0, weer een nul tegen Carlo...
Ik kan me eigenlijk niet herinneren dat ik in een competitiewedstrijd remise heb weten te bereiken tegen Carlo en nimmer heb ik van hem kunnen winnen. Derhalve ben ik tegen hem altijd extra gemotiveerd en dat weet hij ook.
Ik ben wel eens dicht bij een goed resultaat geweest, maar altijd kon Carlo er weer een andere wending aan geven.
Carlo was in de zaal druk aan het kletsen met mede schaakvrienden. Waarschijnlijk ging het topic over de heerlijke vakantie in Frankrijk. Diverse partijen had hij daar natuurlijk gespeeld en genoten van de heerlijke wijn en gastvrijheid van Willem van Diggelen. Hij was dus in opperbeste stemming …
Ondertussen begon ik na te denken over mijn antwoord op e4 welke Carlo vast en zeker zou gaan spelen.
E4-E5 ?, nee dan krijg je zijn favoriete koningsgambiet, dat vind hij heerlijk.
E4-C5 ?, nee dan krijg je zijn gevaarlijke morra gambiet, daar ben ik inmiddels al diverse keren tegen hem mee van het bord gehakt.
E4-D6 ?, de pirc , dat ligt dat hem ook wel, en d6 kan zwak worden met het verloop van de partij.
E4-E6 ? tsja wie speelt dit ook al weer altijd ?
E4-C6 ?, de caro kann ? Nee, hij heeft dit systeem helemaal uit lopen pluizen met een studiegenoot op vakantie in Frankrijk om Frank een schaakloer te kunnen draaien…
Ik begon het allemaal somber in te zien, en net op dat moment kwam er een teamgenoot van mij langs, wiens naam ik uit privacy- en strategische overwegingen niet zal noemen :.
"Waarom speel je niet B6 ?" stelde hij voor.
André had er tegen Carlo toch ook mee gewonnen ?
Ja !, dat was het B6 ! Excuses aan André, vanwege het schaamteloos kopiëren van zijn idee, maar tegen Carlo moeten alle registers nu eenmaal open getrokken worden. Op een "normale" manier ben ik tegen hem kansloos.
Dus sparde ik met mijn teamgenoot deze opening zo goed en zo kwaad als dat nog kon en kreeg van iemand daardoor nog de opmerking dat ik nu nog " in de kast mocht kijken" ….
De partij ving aan en Carlo was zichtbaar verrast over mijn openingskeuze, ik denk dat hij de Caro Kann van mij verwacht had.
Toch kreeg hij al snel een mooi pionnencentrum en mijn paard moest op de 7e zet al terug naar b8, alwaar het beest ook aangevangen had.
"De stukken maken zich op voor de volgende partij" aldus Carlo met een lach op zijn gezicht. "Ik heb de opmerking niet zelf verzonnen hoor, maar zijn van een grootmeester" zij hij vergoelijkend.
Tsja, hij had gelijk het was niet helemaal volgens het boekje zoals de partij ging, maar het paard moest daar wel heen, het alternatief was vele malen erger geweest.
Ik stond inmiddels dus niet best, maar toen begon het rumoer. De mensen van de zaal naast ons begonnen door onze zaal te lopen om het pand te verlaten. Ook namen zij de verkeerde deur en kwamen dus rechtstreeks in onze zaal "binnen vallen". Geërgerd keken wij naar de vrouwelijke bejaarden, bij de mooie jonge dames waren wij wat milder gestemd… "Kan gebeuren"…
Carlo was hierdoor enigszins afgeleid en begon wat mindere zetten te doen. Het resultaat hiervan was dat ik met mijn loper zijn dame kon aanvallen, welke moest wijken en ik zijn toren kon ruilen.
In een later stadium kon ik ook de dames ruilen en zijn toren tegen een van mijn torens. Hierdoor ging ik met een kwaliteit voor het eindspel in.
Uiteindelijk wilde Carlo verwarring stichten met zijn gevaarlijk a pion, welke inmiddels zeer ver opgerukt was. Hierdoor zag hij echter het "matnet" van mij over het hoofd, de partij was dus gelijk beslist. Voor mij een gelukkige omstandigheid, want in de analyse kon Carlo vele malen remise tegen mij bereiken, indien hij niet eerst de a pion had opgespeeld.
Voor mij dus een historische overwinning, een overwinning ook die ik waarschijnlijk zeer lang zal moeten koesteren, maar deze pakken ze me niet meer af !
Gerald