Chess,
Strandlopertje en Vijfkaart
(Bericht van Terschelling nr. 32)
In januari is het stil op mijn
eiland. Bij het winkelen in de Torenstraat, zeg maar de Kalverstraat van
Terschelling, hoor ik mijn eigen voetstappen. Heerlijk rustig. Ver weg van het
jachtige leven op de vaste wal. Geen verplichtingen, niets. Wat lezen, wat
puzzelen, bridge en schaken (ook les
geven) op de club op West.
Ik werd alleen afgeleid door wat pestvogels (bombycilla garrulus) in de tuin.
Het ergste wat me overkwam was een cryptogram waar ik me op stukbeet. Een paar
dagen later stond er een rectificatie: foutje onzerzijds.
En dan was er nog een dvd-box waar ik nog nooit aan toe was gekomen.
Martin Scorese presents: The Blues, A Musical Journey, zeven dvd’s met
regisseurs als Clint Eastwood en Wim Wenders. Prachtige oude opnamen.
“Deze filmserie geeft me de kans om eer
te betonen aan één van de laatste echte originele Amerikaanse kunstvormen, voor deze verdwijnt en wordt opgeslokt door de
rock-‘n-rollgeneratie die hij heeft voortgebracht. Hopelijk weten we het te
behouden voor het te laat is.”.
Gek, maar ik moest ineens denken aan de bezuinigingen op cultuur en natuur
in ons land.
Eén dvd gaat over het eerste label dat negerblues uitgaf: Chess van uitgever
Leonard Chess. Deze legendarische platen hadden op de hoes en op de plaat een
schaakpaard als label.
Zo, voor al mijn criticasters, dat was weer het schaken in mijn column. Tien
uur kwaliteit op uw tv voor maar 15 euro. U kunt natuurlijk ook kiezen voor
Linda de Mol of zoiets.
Voor de broodnodige frisse neus fietste ik af en toe over het bevroren strand.
Zonnetje, geen wind, zeg maar stranterfanten in optima forma. Het lukte me een drieteenstrandlopertje
(calidris alba) in de karakteristieke pose te fotograferen. Rennend.
Kan dat eigenlijk pose en rennend?
En dan de leestafel. Heel Schaakvereniging
VDS wordt nu hysterisch en ik verwacht ook dat ik stante pede geroyeerd zal
worden. Ik ga een bridgeboek bespreken. Berry
Westra, Vijfkaart hoog.
Wat wil het geval. Ik werd streng terechtgewezen door partner Lolkje over
een te mager bodje met een vierkaart. In het voortreffelijke bridgebondsblad (daar
kan de KNSB nog een puntje aan zuigen) zag ik een advertentie van de ex-wereldkampioen
over het fenomeen vijf- of vierkaart openen. Ja, dan wil je goed voor de dag
komen op de club (de uitslagen staan wekelijks in de Terschellinger), dus
bestel maar bestel maar bestel maar.
Ik moet zeggen dat ik me een beetje, ja een beetje ver… voelde. Mijnheer Westra
heeft 30 jaar of langer met een vierkaart geopend en nu ineens wil hij een
boekje verkopen over Vijfkaart hoog. Net zoiets als wanneer Harry KG
Mulder een boekje over de voordelen van de Franse opening zou gaan schrijven.
Raar volk, die bridgers.
Frank, de schakerspestvogel (homo
caissius garrulus)