CONNAISSEURS

Afgelopen donderdag werd ik ingedeeld tegen een echte connaisseur, van de Franse verdediging bedoel ik dan. Het betrof bovendien iemand die het afbreken van een partij niet schuwt. Ik had gelukkig zwart en kon na het 1 e4 van mijn opponent zelf kiezen of ik voor de sterkste zet ging, e6 naturellement, of voor iets anders. Rekening houdend met zijn kennis van het Frans koos ik maar voor 1 .. d5, het Scandinavisch dus. Zo was mijn tegenstander, die natuurlijk gehoopt had op een aangenaam Frans onderonsje, meteen al de kluts kwijt, zodanig zelfs dat hij al op zet 8 de rokade moest prijsgeven. “Dat is helemaal niet erg met de dames van het bord”, zei mijn tegenstrever, maar in het verloop van de partij legde zijn koning toch de route van e2 via f3, g3 en h2 uiteindelijk naar g1 af. Hoezo, niet erg? Jullie begrijpen dat ik uit piëteit met mijn tegenstander zijn naam hier niet zal noemen. Al die verloren tempi kwamen de stelling van mijn tegenstander niet ten goede en op zet 38, in onderstaande stelling, koos hij voor een onvrijwillig kwaliteitsoffer om het verlies uit te stellen.

Stelling na 37 .. Lc7

Daarna wist mijn tegenstander de partij nog wel te rekken tot het moment dat afgebroken mocht worden. Dat punt werd bereikt op de 55^e zet in onderstaande stelling. Nog voordat ik zelf thuis aan het bekijken van de stelling was toegekomen, had ik al een e-mail ontvangen waarin de witspeler mij feliciteerde en de partij opgaf. Ik wist nog niet precies waarom, maar nadat ik de computer had geraadpleegd was mij duidelijk dat wit het paard op c7 niet meer kon redden. Mijn vijfde overwinning op rij in de interne competitie was een feit.

Slotstelling na 54 .. Te5

Aan een ander bord werd deze avond ook een partij gespeeld tussen een echte connaisseur en iemand die een hartgrondige hekel heeft aan de Franse verdediging. Ik heb het dan over de partij Harry – Frits. Hier kwam natuurlijk wel de Franse verdediging op het bord –want wat is er leuker dan Harry pesten– en dan verwachten wij connaisseurs de logische uitslag 0-1. Maar vanavond ging die vlieger niet op. De witspeler won, tegen alle verwachting in. Hoe kon dat gebeuren???
De witspeler liet dit buitenkansje natuurlijk niet onbenut om weer eens in woord en geschrift een tirade af te steken tegen de door hem zo gehate Franse opening, maar de waarheid is natuurlijk genuanceerder.
De zwartspeler heeft dit seizoen dusdanig gepresteerd, dat hij een invitatie heeft gekregen om deel te nemen aan een toernooi in het door ons connaisseurs zo geliefde Frankrijk. Zo’n uitnodiging doet natuurlijk wel wat met je (ontroering, een blijk van erkenning, een gelukzalig gevoel) en toen de altijd agressieve Harry hem verraste met een paardoffer, zal Frits, al met zijn gedachten bij dat toernooi, waarschijnlijk niet op zijn hoede zijn geweest en gedacht hebben dat het een blunder was van de witspeler. Niet goed opgelet en even later mat. Zelfvoldaan hoorden we Harry nog zeggen: “Mooi hè.” Tja, een kinderhand… Het zij hem gegund, maar wij zitten straks lekker onder de Franse zon.

Ik denk trouwens dat Harry niet snel een invitatie uit Frankrijk zal ontvangen. Uit Spanje op zijn best en dan gok ik op Barcelona. Daar denken ze dan waarschijnlijk dat ze een nieuwe El Salvador in huis halen en baseren hun mening op het feit dat ook Cruijff zich in Amsterdam heeft gemanifesteerd als schaaktalent: meteen een koningsaanval ingezet en de tegenstander aan het wankelen gebracht. Alleen jammer dat Cruijff vervolgens afstand neemt van het strijdperk en zijn secondanten de opdracht geeft de rest van de zetten te bedenken en uit te voeren.

Carlo Buijvoets, volstrekt objectief en onpartijdig als altijd