Bensonhurst, Binnenhof en Blauw
(Bericht
van Terschelling nr. 12)
Soms heb je van die ingevingen. Zit ik lekker te bridgen op de pc, lekker muziekje aan, lekker stukje Terschellinger kaas erbij, komt het volgende nummer langs. Ik heb twee woorden aangepast en het is de volmaakte parodie op onze staatssecretaris met die oortjes en die straaljagers.
Binnenhof Blues
CDA wonder,
You’re such a success
Your pretty secretary, ha
She say you are the best
Your face always smiling
Say you sure paid your dues
But I know inside
You’ve got the Binnenhof Blues
And those pictures on your desk
Are they the lies of your abuse
Do they know you suffer
From the Binnenhof Blues
Binnenhof was Bensonhurst
CDA was Bay Parkway
Met goegeloeren en joetoepen, zoeken op Bensonhurst Blues+Artie Kaplan en u
krijgt dit prachtige nummer te horen.
Ik moest nog iets verzinnen met een B. Ik had bridge kunnen nemen, maar dat was
te gemakkelijk. Dit Blauwe viooltje is een hondsviooltje. Er zijn een paar
soorten. Veel mensen onderscheiden slechts 2 viooltjes, het Maarts Viooltje en
het reukloze Hondsviooltje.
Het woord “hond” heeft hier een denigrerende betekenis, zoals zo vaak de
benaming van wilde planten wordt gebruikt om een weinig waardevolle soort van
nuttiger verwanten te onderscheiden.
Een ander voorbeeld de Hondsroos, de ‘nutteloze’ tegenhanger van de gekweekte
tuinroos. Hoe bedoelt u nutteloos. De viooltjes zijn de waardplanten van onze
parelmoervlinders.
Nog een ander weetje: Op Terschelling, op mijn vlinderroute, komen vier soorten
voor: de zilveren maan, de kleine-, de grote- en de duinparelmoervlinder. Uniek
voor Nederland.
Onthoud dus goed, zonder viooltjes geen parelmoervlinders voor Frank.
Frank, uw hondstrouwe columnist