Beekbergerwoud, Rouvoet en Dylan
Ik heb altijd al een fascinatie gehad voor het voormalige Beekbergerwoud. Er
is geen beeldoverlevering en opvallend weinig literatuur over. Eigenlijk was
mijn essay de Derby der lage Hooilanden
uit 2007 één van de weinige betrouwbare bronnen. Tot mijn grote genoegen is er
een nieuwe pil verschenen, waarbij het Beekbergerwoud een hoofdrol vertolkt.
Op de achterflap staat de volgende aanbeveling:
“Niets is veranderlijker dan de natuur.
Niets, behalve de menselijke inzichten daarop … Nog in 1871 werd het omhakken
van het laatste Nederlandse woud gevierd als een zege van de menselijke
beschaving”.
Het nieuwe boek is van Dik van der Meulen, Het Bedwongen Bos, Nederlanders
& hun natuur.
Met veel moeite en zoeken had ik een werkje van de oudheidkundige vereniging
“de Marke”, Het Beekberger Woud, de geschiedenis van een verloren oerbos…, op
de kop getikt. In het nieuwe boek lees ik daar het volgende over: “In 1980 beschreef H. van Lohuizen de
geschiedenis van Het Woud, in stroeve taal maar op basis van voortreffelijk
onderzoek (aldus ten overvloede aantonend dat er geen principieel onderscheid
is tussen ‘amateur-historici’ en ‘echte’ geschiedkundigen). De verspreiding van
zijn gestencilde werkje was niet groot – al is daar recentelijk verandering in
gekomen, omdat iemand (lees, een onverlaat,weg uniekheid, FL) het op internet
heeft gezet.”.
Het symbool van het Beekbergerwoud is knikkend nagelkruid, een subtiele,
zeer zeldzame bloeier. Volgens het boek groeiden er toen velden van en nu nog
een enkeling.
Die moet ook volgend jaar op de foto, voor het te laat is.
En… er stond een interview in de VK met Rouvoet (zou zo een zeldzame
herfstbloeier uit donkere eikenbossen kunnen zijn). Onze CU-minister is
namelijk een fan van Kayak. Zaterdag heeft André de aftrap gegeven van de
nieuwe tour van deze reünieband uit de zeventiger jaren. Oké, symfonische rock,
daar kan ik me nog iets bij voorstellen, maar aan het eind van het interview
blijkt dat hij alles van Van Morrison in huis heeft. Wow, mijn wereldbeeld,
nee, mijn hemelbeeld stort in. Gek, maar ik kan me echt niet voorstellen dat
Roumans zit te swingen bij Brown Eyed Girl van Van the Man.
Grappig, nu het kiezersvolk toch op drift geraakt is, ga ik maar eens CU
stemmen.
En….Carlo had er reeds voor gewaarschuwd: Dylan is in aantocht op een
rendier. Geheel vermomd spoedde ik mij naar mijn favoriete platenzaak en vroeg
zachtjes: “Heeft u de kerst-cd van Dylan al?” Roept die eikel hard naar zijn
collega: “DEZE MENEER WIL DE KERST-CD VAN BOB DYLAN, IS DIE AL BINNEN? Dit
grapje had ik graag zelf verzonnen, maar iemand uit Almelo was me al voor.
Op de terugweg ging ik nog even langs de HEMA, om mezelf te verwennen met een
roomboter amandelstaaf, 250 Gr, voor 2,55 euro, koffie gezet (puntje Buisman),
smikkelen en luisteren maar.
De Volkskrant had het over vals zingen. Ik noem het schrapend en zwalkend, maar
daarom niet minder mooi. Tom Waits-achtig. Ik kon soms een glimlach niet
onderdrukken bij nummers als O’ come all
ye faithfull (Adeste Fideles).
Voor de goede orde, Bob Dylan maakt het niet belachelijk en de opbrengsten
gaan naar voedselvoorziening met de kerst.
Misschien een idee voor alle bankiers.
Bij de cd zaten ook vijf kerstkaarten. Ik zal eens kijken wie ik, geheel
tegen mijn gewoonte, hiermee in december zal verblijden.
Frank, nog steeds op drift of is het op dreef